tis? Yeah

Óska eftir ljettri sumar-gollu til að vera í yfir fallegri blússu eða ljettum stakk.

Eftir að Egill Einarsson fór að lýsa opinberlega hatri sínu á guðrúnu Gunnarsdóttur þá finnst mjer eins og allur glansinn sje farinn af því að hata hana áfram. Hvað á maður þá að gera í allt sumar?

Af mönnum, Matt Berry og fólki almennt.

Menn? Hvað hafast menn að? Og fólk almennt þá?
Núna eru menn í próflestri og þá downloada menn (og fólk almennt) fullt af bíomyndum og þáttum inn á hörðu diska fólks (og manna). Í þessari törn niðurhólu menn meðal annars:
The IT-crowd,
The mighty boosh,
snuff box
og síðast en ekki síst: G A R T H M A R E N G H I´S D A R K P L A C E. (Sjá intro af GMD hjer hjálagt sem menn hafa hjálagt hjer á síðu fólks og manna. Menn).





Matt Berry leikur í öllum þessum þáttum.
Matt Berry er með fyndnustu rödd í heimi.
Matt Berry er messías.

Hjer er svo Matt Berry í gervi Todd Rivers í gervi dr. Lucien Sanchez og brýstur eftirminnilega í tregan syntha-blús.


Fólk sem kann slóðina á hi-svæði manna getur náð í fyrstu 4 þættina þangað. Menn sem hana ekki kunna geta sett brúnt excrément upp í munninn á mönnum (þá eiga menn við munninn á mönnum sjálfum en ekki á mönnum sem eru höfundar að efni þessarar síðu) eða beðið menn um hana. Menn eru soldið smeykir við að lenda í einhverri takedown sitjúasjón ef menn birta slóðina hjer, sbr:

Atburður og Kína-2

Atburður

Þegar ég gerði síðustu færslu sat ég í makindum mínum í heitum reit Kaffi Akureyrar og saup tvöfaldan latte hvorki með sírópi nje kanil. Síðasta sumar settist ég oft þar inn til að drepa tímann á netinu. Það verður seint sagt að þetta sje klassastaður. Þangað kemur oft fólk af afar lágum, jafnvel bágbornum, sósíal-ökönömískum status. Þannig var það síðasta sumar og þannig var það einnig í fyrradag.
Þá sat ég á næsta borði við 2 unga ógæfumenn sem sátu við stífa drykkju auk þess sem þeir hringdu í, ónáðuðu og loks bölvuðu þeim sem var á hinum enda línunnar og virtist vera fíkniefnasali. Ekki í frásögu færandi svosem nema hvað; skyndilega heyri ég mikinn umgang frá andyrrinu og stekkur barþernan fram til að varna hinum nýja gesti inngöngu. Sá mótmælti kröftuglega með þvoglumæltum og óskiljanlegum orðaflaumi. Ég sat sem fastast í mínu gluggasæti, með mín heyrnartól og hjelt áfram að "pára" á mitt lyklaborð, á minn dator.

Myndin tengist efni færslunnar ekki á nokkurn hátt.

Ég pára svolitla stund en finnst ég heyra eitthvað útundan mjer, frá glugganum. Ég sný höfðinu í þá átt og stendur þá vel dúðaður og grár, gamall maður, vel við skál, á að giska um áttrætt og starir stíft á mig með geðveikislegu augnaráði. Augnaráð sem aðeins þeir gefa sem klæða mann úr með augunum eða þeir sem vilja láta mann vita að "Semmlá fyrisit nenigja manselta?!" Í hans tilviki klárlega það síðarnefnda. Þykist ég vita að þar er kominn gesturinn óvelkomni. Ég sný mjer aftur að ritverkunum en tekur hann þá að banka í gluggann og kalla. Ég heyri ekki hvað hann segir og ég hækka aðeins í tónlistinni. Á milli laga heyri ég að hann er ennþá að tuldra við gluggann og beinir nú köllum sínum óspart að ógæfumönnunum á næsta borði og bendir (eins og óði maðurinn sem hann er) í sífellu á mig og tölvuna mína. Að lokum fær annar þeirra nóg, fer út og rekur manninn á braut.
Hann kemur þó fljótt aftur og heldur áfram fyrri iðju. Fer þá ógæfumennið aftur út en í þetta skiptið tekur hann í kragann á óðmenninu og lætur hann heyra nokkur vel valin orð. Svo vel valin að gamli maðurinn rennur á svellinu fyrir utan og fellur beint á miðja götuna. Ógæfumaðurinn kemur aftur inn, hlæjandi, en gamli kallinn liggur áfram í götunni og getur sig ekki hrært. Það líða góðar 2 mínútur áður en dyravörður staðarins hjálpar honum upp aftur en gamli maðurinn gerir sig þá líklegan til að snúa aftur til fyrri iðju. Stara á mig. Dyravörðurinn tilkynnir honum þá að búið sje að hringja á lögregluna.
Ekki hafði hann fyrr sleppt orðinu fyrr en sá gamli þaut í burtu. Reyndar var það eitthvað það hægasta "íburtuþot" sem ég hef orðið vitni að, en óttinn í augum hans var þvottekta. Þetta var um klukkan 20 á þriðjudagskvöldi. Eeeeeeeeeeeeeeen aftur að ferðasögunni:




Kína 2

Síðar um daginn fórum við í skoðunarferð um okkar næsta nágrenni og þaðan á stóra verslunargötu.
Ekki höfðum vjer labbað lengra en nokkra metra inn á götuna fyrr en við heyrum hrópað: “Herr-o! We are students...” –“Abbabbabb”, sagði ég og bandaði tveimur ungum innlendum stúlkum frá mjer. “No thank you, we don´t want to go to your art gallery, but thanks for the ómak” GRV hafði nefnilega lesið sjer til um þetta ákveðna svindl þar sem yngismeyjar pretta okkur bleiknefjana, stútfulla af hormónum og kynferðislegri frústreringu til að koma og skoða listasýningu en þetta endar svo með e-u svindli þar sem Vestmenn hafa þurft að punga út fyrir hinum ýmsu veitingum og ég veit ekki hvað og hvað.
Ekki leið á löngu þar til við heyrðum aftur kallað til okkar: “Excuse me, herr-o? –No, no, no. Not interested, but thank you for your ómak.” Gekk þetta svona áfram þar til vjer þurftum að fara í banka til að sinn okkar daglegu gjaldeyrisviðskiptum. Kom þá til okkar enn einn veiðihópurinn. Var ákveðið að gera gaman úr þessu og gátum vjer með okkar eigin klækjum (umtalsverðir) lokkað svindlarana með okkur í bankann þar sem þær stóðu með oss í röð. Í tuttugu mínútur.
Þær voru því ekki lítið frústreraðar þegar við svo kvöddum þær þegar út úr bankanum var komið. Reyndu þær þó í lengstu lög til að fá okkur til að koma með sjer á “mjög góðan og ódýran veitingastað rjett hjá” en allt kom fyrir ekki. “Goodbye and thanks for the ómak!”

Eftir þessa skemmtan þótti vissara að innbyrða svolítinn innlendan bjór, en Rjes var orðinn afar fær í að panta slíkan á tungumáli lókalsins. Því miður hafði Flokkurinn fyrirskipað yfirhalningu á enskum skiltum borgarinnar mtt stafsetningar og almennrar skynsemi en við sáum þó eitt eða tvö sem sloppið höfðu í gegnum nálarauga ritskoðunarinnar. Hvorugt var fyndið.
Þennan dag snæddum við á 3 kínverskum veitingahúsum sem fyrir e-a tilviljun höfðu hvert um sig afar aðlaðandi “hóstessu” í andyrrinu, klædda þröngum rauðum kjól og í áberandi sokkaböndum. Maturinn var þó ekki mikið meira en sæmilegur.

Næstu daga notuðum við til að skoða torg hins himneska friðar, forboðnu borgina, ekki smurðan Maó (lokað, lame) og ýmislegt fleira. Þetta var þó gert af skyldurækni fyrst og fremst því rakinn og hitinn var gersamlega óbærilegur.

Gengum við tam í gegnum alla forboðnu borgina OG listmunasýninguna innan hennar. Salarkynni sýningarinnar höfðu öll loftskilyrðingu. Skoðuðum við því flest sem þar var til sýnis af heilsufarsástæðum frekar en einskærum áhuga á keisarakrukkum og keisararúmfötum.

Á torgi hins himneska friðar var margt um manninn og voru stórir hópar af sveitalubbum frá “ekki Peking” sjerstaklega áberandi. Báru þeir forláta eftirlíkingar af ódýrum filmuvjelum um hálsinn og voru kyrfilega merktir í fatnaði frá ferðaskrifstofunni sem sá um að ferja þá um og arðræna. Þótti þeim afar merkilegt að vera komnir frá hrísgrjónaökrunum í sjálfan höfuðstaðinn. Þó ekki jafn merkilegt eins og að hitta fyrir þvottekta hvítamenn frá Vesturheimi. En það er ekki eins gaman að segja frá því að hafa hitt hvítamann eins og að sýna mynd af sjer með slíkum. Því kom það stundum í okkar hlut að sitja fyrir með skítugum pöpulnum á mynd.

Ein af betri myndum ferðarinnar og sú póst-módernískaskasta (held ég).

Rjes var ekki eini hvíti maðurinn á svæðinu...

Flestir voru kurteisir og spurðu okkur fyrst leyfis á meðan skítugasta fólkið var of feimið við okkur bronzlituðu hálfguðina og reyndi að lauma sjer við hlið okkar á meðan e-r samferðamaður þeirra smellti af mynd. Okkur fannst því ágætt ráð að breiða þá vel úr stóra borgarkortinu okkar og skoða það vandlega og vel fyrir andlitum okkar. Þar sem hiti og raki voru yfirþyrmandi á köflum reyndist okkar helsti áfangastaður í reisum okkar frá hótelinu vera forláta verslunarmiðstöð, búin fyrirtaks loftskilyrðingu og vestrænum veitingastöðum. Ég naut mín í kyrfilega loftskilyrtri verslunarmiðstöðinni.

Vorum við líka löngu komnir með ógeð á kínamat. Síðustu 3 dagana í Peking fór enginn matur inn fyrir okkar varir væri hann ekki frá þvottekta Sizzler´s knæpu.

Tjeð verslunarmiðstöð þjónustaði líka kvikmyndaáhugamenn með leiknum hasarmyndum frá Hong Kong jafnt sem Hollywood. Kusum við að sjá Transformers í smekkfullum sal af æskunni í Peking. Eitthvað fór þó handritið fyrir brjóstið á ritskoðurum Flokksins því reglulega var gripið fram í fyrir leikurum myndarinnar með óhjóðum og djöfulgangi þegar þeir virtust vera að minnast á Kína sem hernaðarógn við BNA og bandamenn eða annað sem mætti túlka sem and-kínverskan áróður. Peking er þó mjög skemmtileg borg heim að sækja. Sjerstaklega er gaman að koma við í einum af listigörðum hennar. Að njóta mín í kínverskum listigarði.


Leigðum við okkur nýtísku rafmagnsbát til að fleyta okkur um eitt af vötnum listigarðsins. Nutum við okkar til hins ýtrasta þar sem annar okkar stýrði bátnum en hinn drakk ískaldan appelsínusafa eða bjór. Næstum því búinn að stíma á! Mæli ekki með að taka augun af vatninu sje maður undir stýri á spíttbáti sem þessum.

Báturinn komst þó ekki hratt yfir en ef við ímynduðum okkur að hann væri hin mesta ótemja gaf það okkur meira fútt í ferðina. Gerðum við þá í því að “stíma næstum því á” bryggjupósta, veggi og ýmislegt smálegt sem á vegi okkar næstum því varð á vatninu. Var það hin mesta mildi að við sluppum ómeiddir út úr því, stímandi næstum því á hluti á allt að 45cm hraða á klukkustund. Rétt hjá var líka afar snoturt hutong hverfi með urmul veitingastaða og smábúða.
Gamaaaaaaaaaaaaaaaaaaan!

Skemmtilegast var þó að prútta við og etja saman hinum mikla fjölda útsendara sem stunduðu kúnnaveiðar fyrir utan krárnar sínar. Hvítir menn, við erum hvítir menn. Enginn sleikir út um eins og við.

Já, ég var eiginlega í sama bolnum allan tímann í Peking.

Núna er ég á Akureyri. Ég þarf því að brenna töluverðum tíma eftir vinnu. Framundan eru því sannkallaðir lúxus dagar fyrir aðdáendur mína þar sem ég hef ákveðið að klára loxins ferðasöguna mína! Já, jólin koma snemma í ár. Ekkert mjög snemma samt. Ég held að þetta 4 blaðsíðna færsluskrýmsl verði ekki gerður neinn greiði með því að birta það allt í einu heldur verður þessu dreift yfir nokkra daga. Úff, þetta er bara eins og að fá í skóinn, nú eða fá afmælisgjöf á hverjum einasta degi en bara betra. Eiginlega eins og að fá afmælisgjöf og fullnægingu á hverjum degi og í skóinn. Nema betra. Til að kóróna þetta (hvað meinarðu, kóróna KÓRÓNUNA?? kjánaleg fullyrðing) ætla ég að hafa þessa síðustu hluta ferðasögunnar extra ítarlega- Y E A H !

Kína -fyrsti hluti.

Lestin bar okkur viðeigandi leið frá Mongólíu gegnum Gobi eyðimörkina yfir til Kína. Það reyndist erfitt að hafa gluggan í lestarklefanum opinn stóran hluta leiðarinar gegnum eyðimörkina. Freistaðist maður til þess, var nær öruggt að eftir litla stund væri komið lítið lag af fíngerðum sandi yfir allt í klefanum. Svolítið erfitt þegar glugginn er eina leiðin til loftskilyrðingar. Vaskir sveinar skipta um undirvagn á konunglegum og ó-loftskilyrtum vagninum

Með okkur í klefa var svítölsk kona á fimmtugsaldri og bandarísk stelpa sem var rejtt skriðin yfir tvítugt. Sú var ágæt til viðræðna, var vel lesin og sat bein í baki. Ennfremur hafði hún unnið sjer það til frægðar að hafa hitt sjálfan Ofurstann af Kentucky! –fried chicken. Jahá! Hún var reyndar frá Kentucky, hvar það þykir vart frásagnarvert að hafa hitt tjeðan offísjer þó hann skyggi á sjálfan Jesúm annarsstaðar í heiminum. Rjes hlustar af andakt á frásagnir af Ofurstanum af Kentucky

Allavega, þá stoppuðum við í JingJing til að skipta um lest. Þurftum við því að hanga í þeirri borg í 5 tíma. Þar beið okkar maður frá ferðaskrifstofu sem átti að láta okkur hafa miða í lestina til Peking um kvöldið. Fyrst vorum við, og uþb 20 aðrar manneskjur með túrismus á háu stigi, leidd í langri konga-röð út fyrir lestarstöðina. Leiðinlegasta konga-röð í heimi. Gaurinn fyrir aftan mig er samt með fyndinn skúffukjaft.

Þegar út var komið fengum við að vita að í grenndinni væri fyrirtaks matsölustaður og vildi ferðafrömuðurinn að við kæmum með honum þangað og gerðum vel við okkur í mat og drykk. Við þetta fauk í túrismus og var nú gerð atlaga að svindlaranum þar sem vel valinn hópur var fenginn til að æpa að honum og krefja hann um lestarmiðana okkar. Eftir mikið fum og fát gat maðurinn loks látið okkur miðana í tje.
Fundum okkur svo innlendan veitingastað til að drepa tímann á. Þegar við komumst svo loksins aftur í lestina runnu á okkur tvær grímur. Í stað þess að ferðast og sofa í 4 manna semi-lúxusklefa hafði okkur (og restina af túrismus) verið úthlutað fyrirtaks sardínulíkkistuklefum sem hver um sig hafði fyrirtaks þrengsli upp á að bjóða fyrir 6 manns. Var og engin loftræsting fyrsta klukkutímann svo menn (og fólk almennt) gátu lítið annað gert en að halda áfram að svitna og bölva á prýðilegri íslensku. Mjer finnst síld ekki spennandi matur, hvað þá að sofa eins og síld. Verð bara alveg foj!

Kom það og upp á borðið að miðarnir voru ekki með hraðlest eins og við hjeldum heldur myndum við koma 2-3 klst seinna til Peking heldur en áætlað var. Lame? Já.

Guðslifandifeginn að vera kominn til Peking. Jáff, það lekur af mjer gleðin!

Tókum leigubíl frá lestarstöðinni uppá hótel og skríktum eins og smástelpur einar geta þegar við sáum að leigubílaferðin kostaði minna en að HUGSA um að taka strætó heima á Fróni.

Var herbergið okkar búið nútímaþægindum og var Pútín ekki lengi að finna sjer sinn stað á náttborðinu og kímdi þar það sem eftir lifði ferðar.
Pútín-ÚLTRA!

Gæti ég fengið meiri sósu???

Þessi færsla á eftir að vekja fögnuð hjá aðdáendum mínum (10) sem hafa eytt síðasta mánuðinum ýtandi stöðugt á refresh takkann í von um að næsta sekúnda myndi færa þeim nýja færslu. Sömuleiðis kemur hún til með að valda "júdd-úbb" fanatíkerunum (2) (sem voru orðnir góðu vanir) töluverðum vonbrigðum.
Umsátursfólkið (1-10) fær heldur ekkert fyrir sinn snúð, engar myndir af mjer að NJÓTA mín með sólgleraugu eða í þröngum gúm-galla.


Sósur.
Mig langar (sem neytandi) að geta lifað við það (sjálfsagða) öryggi að geta fengið mitt helvítis andskotans "pizza pronto" án þess að þurfa að lifa við þá (stöðugu) ógn sem stafar af djöfulsins helvítis umbúðunum utan um þetta (annars bragðgóða) helvítis helvítis helvíti! Mjer finnst djöfullegt að maður geti ekki andskotast til að brúka tjeð "pronto" án þess að farast úr djöfulsins helvítis stressi yfir því hvort túban komi nú til með að springa í höndunum á manni ætli maður sjer að fá sjer svo mikið sem eina djöfulsins doppu af þessari (annars ljúffengu) helvítis helvítis pizzasósu! Fyrir ekki of mörgum mínútum fjekk ég, GRV, þá hugljómun að fá mjer andskotans "prontó" á pizzuna mína og brúkaði ég túbuna af mikilli varfærni, fullmeðvitaður um mögulegar komplikasjónir sem gætu af því hlotist. EN ALLT KOM FYRIR ANDSKOTANS HELVTÍTIS DJÖFULSINS EKKI!!!
Helvítis túban virkaði fyrstu 2 doppurnar (maður fær sjer lítið í einu vegna mögulegra og afar líklegra aukaverkana af völdum umbúðanna) sem ég gerði. Túban semsagt kokktísaði mig heldur betur í að halda að mjer væri óhætt að fá mjer aðeins meira í næstu atrennu því um leið og ég þrýsti í þriðja skiptið á hana sprakk hún bókstaflega í andskotans andlitið á mjér, yfir djöfulsins pizzuna mína, helvítis helluborðið, ísskápinn og út á augntóftarserðandi eldhúsvegginn minn!!!



HVAÐA HELVÍTIS HEITASTA HELVÍTIS ANDSKOTANS HELVÍTI Á ÞAÐ AÐ ÞÝÐA???? Er verið að reyna að drepa mann??!!!
Hvað ef ég hefði verið með opið sár á kviðnum? Þá hefði helvítis sósan sprautast þar inn og infíserað allt helvítis kviðarholið og á endanum hefði ég hlotið af því afar kvalarfullann og langan dauðdaga. Er það tiglangur andskotans framleiðendanna með þessum andskotans djöfulsins helvítis andskotans umbúðum, að myrða grandalausa neytendur -nei, VIÐSKIPTAVINI SÍNA - með yfirþrýstum prontótúbum???!!! Ef svo er þá skammast ég mín fyrir að vera neytandi á íslandi. Ég vil bara geta NOTIÐ MÍN, andskotinn hafi það!

Eitt að lokum: NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI.

Shame on a NEGRI who try to run game on a NEGRI? Nei, þetta er engan veginn níðyrði, það sjer það hver maður sem hefur augu í hausnum. Held samt að Pizza prontó karlinn myndi til dæmis nota mun verri orð um negra af því hann er rasisti og sennilega barnapervert líka.


Fyrir áhugasama er hjer svo linkur á áhugaverða íslenska heimild um tvær af vinsælustu sósum veraldar. Ekki prontó þó.

Megaman 2 shredding.