Barinn og rændur í austrinu

tis? Yeah

2008-05-31T15:17:00.000Z

Óska eftir ljettri sumar-gollu til að vera í yfir fallegri blússu eða ljettum stakk.

2008-05-14T17:31:00.003Z

Eftir að Egill Einarsson fór að lýsa opinberlega hatri sínu á guðrúnu Gunnarsdóttur þá finnst mjer eins og allur glansinn sje farinn af því að hata hana áfram. Hvað á maður þá að gera í allt sumar?

Af mönnum, Matt Berry og fólki almennt.

2008-01-27T22:44:00.000Z

Menn? Hvað hafast menn að? Og fólk almennt þá?
Núna eru menn í próflestri og þá downloada menn (og fólk almennt) fullt af bíomyndum og þáttum inn á hörðu diska fólks (og manna). Í þessari törn niðurhólu menn meðal annars:
The IT-crowd,
The mighty boosh,
snuff box
og síðast en ekki síst: G A R T H M A R E N G H I´S D A R K P L A C E. (Sjá intro af GMD hjer hjálagt sem menn hafa hjálagt hjer á síðu fólks og manna. Menn).

Matt Berry leikur í öllum þessum þáttum.
Matt Berry er með fyndnustu rödd í heimi.
Matt Berry er messías.

Hjer er svo Matt Berry í gervi Todd Rivers í gervi dr. Lucien Sanchez og brýstur eftirminnilega í tregan syntha-blús.

Fólk sem kann slóðina á hi-svæði manna getur náð í fyrstu 4 þættina þangað. Menn sem hana ekki kunna geta sett brúnt excrément upp í munninn á mönnum (þá eiga menn við munninn á mönnum sjálfum en ekki á mönnum sem eru höfundar að efni þessarar síðu) eða beðið menn um hana. Menn eru soldið smeykir við að lenda í einhverri takedown sitjúasjón ef menn birta slóðina hjer, sbr:

Atburður og Kína-2

2007-12-13T18:37:00.000Z

Atburður

Þegar ég gerði síðustu færslu sat ég í makindum mínum í heitum reit Kaffi Akureyrar og saup tvöfaldan latte hvorki með sírópi nje kanil. Síðasta sumar settist ég oft þar inn til að drepa tímann á netinu. Það verður seint sagt að þetta sje klassastaður. Þangað kemur oft fólk af afar lágum, jafnvel bágbornum, sósíal-ökönömískum status. Þannig var það síðasta sumar og þannig var það einnig í fyrradag.
Þá sat ég á næsta borði við 2 unga ógæfumenn sem sátu við stífa drykkju auk þess sem þeir hringdu í, ónáðuðu og loks bölvuðu þeim sem var á hinum enda línunnar og virtist vera fíkniefnasali. Ekki í frásögu færandi svosem nema hvað; skyndilega heyri ég mikinn umgang frá andyrrinu og stekkur barþernan fram til að varna hinum nýja gesti inngöngu. Sá mótmælti kröftuglega með þvoglumæltum og óskiljanlegum orðaflaumi. Ég sat sem fastast í mínu gluggasæti, með mín heyrnartól og hjelt áfram að "pára" á mitt lyklaborð, á minn dator.

Myndin tengist efni færslunnar ekki á nokkurn hátt.

Ég pára svolitla stund en finnst ég heyra eitthvað útundan mjer, frá glugganum. Ég sný höfðinu í þá átt og stendur þá vel dúðaður og grár, gamall maður, vel við skál, á að giska um áttrætt og starir stíft á mig með geðveikislegu augnaráði. Augnaráð sem aðeins þeir gefa sem klæða mann úr með augunum eða þeir sem vilja láta mann vita að "Semmlá fyrisit nenigja manselta?!" Í hans tilviki klárlega það síðarnefnda. Þykist ég vita að þar er kominn gesturinn óvelkomni. Ég sný mjer aftur að ritverkunum en tekur hann þá að banka í gluggann og kalla. Ég heyri ekki hvað hann segir og ég hækka aðeins í tónlistinni. Á milli laga heyri ég að hann er ennþá að tuldra við gluggann og beinir nú köllum sínum óspart að ógæfumönnunum á næsta borði og bendir (eins og óði maðurinn sem hann er) í sífellu á mig og tölvuna mína. Að lokum fær annar þeirra nóg, fer út og rekur manninn á braut.
Hann kemur þó fljótt aftur og heldur áfram fyrri iðju. Fer þá ógæfumennið aftur út en í þetta skiptið tekur hann í kragann á óðmenninu og lætur hann heyra nokkur vel valin orð. Svo vel valin að gamli maðurinn rennur á svellinu fyrir utan og fellur beint á miðja götuna. Ógæfumaðurinn kemur aftur inn, hlæjandi, en gamli kallinn liggur áfram í götunni og getur sig ekki hrært. Það líða góðar 2 mínútur áður en dyravörður staðarins hjálpar honum upp aftur en gamli maðurinn gerir sig þá líklegan til að snúa aftur til fyrri iðju. Stara á mig. Dyravörðurinn tilkynnir honum þá að búið sje að hringja á lögregluna.
Ekki hafði hann fyrr sleppt orðinu fyrr en sá gamli þaut í burtu. Reyndar var það eitthvað það hægasta "íburtuþot" sem ég hef orðið vitni að, en óttinn í augum hans var þvottekta. Þetta var um klukkan 20 á þriðjudagskvöldi. Eeeeeeeeeeeeeeen aftur að ferðasögunni:

Kína 2

Síðar um daginn fórum við í skoðunarferð um okkar næsta nágrenni og þaðan á stóra verslunargötu.
Ekki höfðum vjer labbað lengra en nokkra metra inn á götuna fyrr en við heyrum hrópað: “Herr-o! We are students...” –“Abbabbabb”, sagði ég og bandaði tveimur ungum innlendum stúlkum frá mjer. “No thank you, we don´t want to go to your art gallery, but thanks for the ómak” GRV hafði nefnilega lesið sjer til um þetta ákveðna svindl þar sem yngismeyjar pretta okkur bleiknefjana, stútfulla af hormónum og kynferðislegri frústreringu til að koma og skoða listasýningu en þetta endar svo með e-u svindli þar sem Vestmenn hafa þurft að punga út fyrir hinum ýmsu veitingum og ég veit ekki hvað og hvað.
Ekki leið á löngu þar til við heyrðum aftur kallað til okkar: “Excuse me, herr-o? –No, no, no. Not interested, but thank you for your ómak.” Gekk þetta svona áfram þar til vjer þurftum að fara í banka til að sinn okkar daglegu gjaldeyrisviðskiptum. Kom þá til okkar enn einn veiðihópurinn. Var ákveðið að gera gaman úr þessu og gátum vjer með okkar eigin klækjum (umtalsverðir) lokkað svindlarana með okkur í bankann þar sem þær stóðu með oss í röð. Í tuttugu mínútur.
Þær voru því ekki lítið frústreraðar þegar við svo kvöddum þær þegar út úr bankanum var komið. Reyndu þær þó í lengstu lög til að fá okkur til að koma með sjer á “mjög góðan og ódýran veitingastað rjett hjá” en allt kom fyrir ekki. “Goodbye and thanks for the ómak!”

Eftir þessa skemmtan þótti vissara að innbyrða svolítinn innlendan bjór, en Rjes var orðinn afar fær í að panta slíkan á tungumáli lókalsins. Því miður hafði Flokkurinn fyrirskipað yfirhalningu á enskum skiltum borgarinnar mtt stafsetningar og almennrar skynsemi en við sáum þó eitt eða tvö sem sloppið höfðu í gegnum nálarauga ritskoðunarinnar. Hvorugt var fyndið.
Þennan dag snæddum við á 3 kínverskum veitingahúsum sem fyrir e-a tilviljun höfðu hvert um sig afar aðlaðandi “hóstessu” í andyrrinu, klædda þröngum rauðum kjól og í áberandi sokkaböndum. Maturinn var þó ekki mikið meira en sæmilegur.

Næstu daga notuðum við til að skoða torg hins himneska friðar, forboðnu borgina, ekki smurðan Maó (lokað, lame) og ýmislegt fleira. Þetta var þó gert af skyldurækni fyrst og fremst því rakinn og hitinn var gersamlega óbærilegur.

Gengum við tam í gegnum alla forboðnu borgina OG listmunasýninguna innan hennar. Salarkynni sýningarinnar höfðu öll loftskilyrðingu. Skoðuðum við því flest sem þar var til sýnis af heilsufarsástæðum frekar en einskærum áhuga á keisarakrukkum og keisararúmfötum.

Á torgi hins himneska friðar var margt um manninn og voru stórir hópar af sveitalubbum frá “ekki Peking” sjerstaklega áberandi. Báru þeir forláta eftirlíkingar af ódýrum filmuvjelum um hálsinn og voru kyrfilega merktir í fatnaði frá ferðaskrifstofunni sem sá um að ferja þá um og arðræna. Þótti þeim afar merkilegt að vera komnir frá hrísgrjónaökrunum í sjálfan höfuðstaðinn. Þó ekki jafn merkilegt eins og að hitta fyrir þvottekta hvítamenn frá Vesturheimi. En það er ekki eins gaman að segja frá því að hafa hitt hvítamann eins og að sýna mynd af sjer með slíkum. Því kom það stundum í okkar hlut að sitja fyrir með skítugum pöpulnum á mynd.

Ein af betri myndum ferðarinnar og sú póst-módernískaskasta (held ég).

Rjes var ekki eini hvíti maðurinn á svæðinu...

Flestir voru kurteisir og spurðu okkur fyrst leyfis á meðan skítugasta fólkið var of feimið við okkur bronzlituðu hálfguðina og reyndi að lauma sjer við hlið okkar á meðan e-r samferðamaður þeirra smellti af mynd. Okkur fannst því ágætt ráð að breiða þá vel úr stóra borgarkortinu okkar og skoða það vandlega og vel fyrir andlitum okkar. Þar sem hiti og raki voru yfirþyrmandi á köflum reyndist okkar helsti áfangastaður í reisum okkar frá hótelinu vera forláta verslunarmiðstöð, búin fyrirtaks loftskilyrðingu og vestrænum veitingastöðum. Ég naut mín í kyrfilega loftskilyrtri verslunarmiðstöðinni.

Vorum við líka löngu komnir með ógeð á kínamat. Síðustu 3 dagana í Peking fór enginn matur inn fyrir okkar varir væri hann ekki frá þvottekta Sizzler´s knæpu.

Tjeð verslunarmiðstöð þjónustaði líka kvikmyndaáhugamenn með leiknum hasarmyndum frá Hong Kong jafnt sem Hollywood. Kusum við að sjá Transformers í smekkfullum sal af æskunni í Peking. Eitthvað fór þó handritið fyrir brjóstið á ritskoðurum Flokksins því reglulega var gripið fram í fyrir leikurum myndarinnar með óhjóðum og djöfulgangi þegar þeir virtust vera að minnast á Kína sem hernaðarógn við BNA og bandamenn eða annað sem mætti túlka sem and-kínverskan áróður. Peking er þó mjög skemmtileg borg heim að sækja. Sjerstaklega er gaman að koma við í einum af listigörðum hennar. Að njóta mín í kínverskum listigarði.

Leigðum við okkur nýtísku rafmagnsbát til að fleyta okkur um eitt af vötnum listigarðsins. Nutum við okkar til hins ýtrasta þar sem annar okkar stýrði bátnum en hinn drakk ískaldan appelsínusafa eða bjór. Næstum því búinn að stíma á! Mæli ekki með að taka augun af vatninu sje maður undir stýri á spíttbáti sem þessum.

Báturinn komst þó ekki hratt yfir en ef við ímynduðum okkur að hann væri hin mesta ótemja gaf það okkur meira fútt í ferðina. Gerðum við þá í því að “stíma næstum því á” bryggjupósta, veggi og ýmislegt smálegt sem á vegi okkar næstum því varð á vatninu. Var það hin mesta mildi að við sluppum ómeiddir út úr því, stímandi næstum því á hluti á allt að 45cm hraða á klukkustund. Rétt hjá var líka afar snoturt hutong hverfi með urmul veitingastaða og smábúða.
Gamaaaaaaaaaaaaaaaaaaan!

Skemmtilegast var þó að prútta við og etja saman hinum mikla fjölda útsendara sem stunduðu kúnnaveiðar fyrir utan krárnar sínar. Hvítir menn, við erum hvítir menn. Enginn sleikir út um eins og við.

Já, ég var eiginlega í sama bolnum allan tímann í Peking.

2007-12-11T19:57:00.000Z

Núna er ég á Akureyri. Ég þarf því að brenna töluverðum tíma eftir vinnu. Framundan eru því sannkallaðir lúxus dagar fyrir aðdáendur mína þar sem ég hef ákveðið að klára loxins ferðasöguna mína! Já, jólin koma snemma í ár. Ekkert mjög snemma samt. Ég held að þetta 4 blaðsíðna færsluskrýmsl verði ekki gerður neinn greiði með því að birta það allt í einu heldur verður þessu dreift yfir nokkra daga. Úff, þetta er bara eins og að fá í skóinn, nú eða fá afmælisgjöf á hverjum einasta degi en bara betra. Eiginlega eins og að fá afmælisgjöf og fullnægingu á hverjum degi og í skóinn. Nema betra. Til að kóróna þetta (hvað meinarðu, kóróna KÓRÓNUNA?? kjánaleg fullyrðing) ætla ég að hafa þessa síðustu hluta ferðasögunnar extra ítarlega- Y E A H !

Kína -fyrsti hluti.

Lestin bar okkur viðeigandi leið frá Mongólíu gegnum Gobi eyðimörkina yfir til Kína. Það reyndist erfitt að hafa gluggan í lestarklefanum opinn stóran hluta leiðarinar gegnum eyðimörkina. Freistaðist maður til þess, var nær öruggt að eftir litla stund væri komið lítið lag af fíngerðum sandi yfir allt í klefanum. Svolítið erfitt þegar glugginn er eina leiðin til loftskilyrðingar. Vaskir sveinar skipta um undirvagn á konunglegum og ó-loftskilyrtum vagninum

Með okkur í klefa var svítölsk kona á fimmtugsaldri og bandarísk stelpa sem var rejtt skriðin yfir tvítugt. Sú var ágæt til viðræðna, var vel lesin og sat bein í baki. Ennfremur hafði hún unnið sjer það til frægðar að hafa hitt sjálfan Ofurstann af Kentucky! –fried chicken. Jahá! Hún var reyndar frá Kentucky, hvar það þykir vart frásagnarvert að hafa hitt tjeðan offísjer þó hann skyggi á sjálfan Jesúm annarsstaðar í heiminum. Rjes hlustar af andakt á frásagnir af Ofurstanum af Kentucky

Allavega, þá stoppuðum við í JingJing til að skipta um lest. Þurftum við því að hanga í þeirri borg í 5 tíma. Þar beið okkar maður frá ferðaskrifstofu sem átti að láta okkur hafa miða í lestina til Peking um kvöldið. Fyrst vorum við, og uþb 20 aðrar manneskjur með túrismus á háu stigi, leidd í langri konga-röð út fyrir lestarstöðina. Leiðinlegasta konga-röð í heimi. Gaurinn fyrir aftan mig er samt með fyndinn skúffukjaft.

Þegar út var komið fengum við að vita að í grenndinni væri fyrirtaks matsölustaður og vildi ferðafrömuðurinn að við kæmum með honum þangað og gerðum vel við okkur í mat og drykk. Við þetta fauk í túrismus og var nú gerð atlaga að svindlaranum þar sem vel valinn hópur var fenginn til að æpa að honum og krefja hann um lestarmiðana okkar. Eftir mikið fum og fát gat maðurinn loks látið okkur miðana í tje.
Fundum okkur svo innlendan veitingastað til að drepa tímann á. Þegar við komumst svo loksins aftur í lestina runnu á okkur tvær grímur. Í stað þess að ferðast og sofa í 4 manna semi-lúxusklefa hafði okkur (og restina af túrismus) verið úthlutað fyrirtaks sardínulíkkistuklefum sem hver um sig hafði fyrirtaks þrengsli upp á að bjóða fyrir 6 manns. Var og engin loftræsting fyrsta klukkutímann svo menn (og fólk almennt) gátu lítið annað gert en að halda áfram að svitna og bölva á prýðilegri íslensku. Mjer finnst síld ekki spennandi matur, hvað þá að sofa eins og síld. Verð bara alveg foj!

Kom það og upp á borðið að miðarnir voru ekki með hraðlest eins og við hjeldum heldur myndum við koma 2-3 klst seinna til Peking heldur en áætlað var. Lame? Já.

Guðslifandifeginn að vera kominn til Peking. Jáff, það lekur af mjer gleðin!

Tókum leigubíl frá lestarstöðinni uppá hótel og skríktum eins og smástelpur einar geta þegar við sáum að leigubílaferðin kostaði minna en að HUGSA um að taka strætó heima á Fróni.

Var herbergið okkar búið nútímaþægindum og var Pútín ekki lengi að finna sjer sinn stað á náttborðinu og kímdi þar það sem eftir lifði ferðar.
Pútín-ÚLTRA!

Gæti ég fengið meiri sósu???

2007-10-30T19:15:00.000Z

Þessi færsla á eftir að vekja fögnuð hjá aðdáendum mínum (10) sem hafa eytt síðasta mánuðinum ýtandi stöðugt á refresh takkann í von um að næsta sekúnda myndi færa þeim nýja færslu. Sömuleiðis kemur hún til með að valda "júdd-úbb" fanatíkerunum (2) (sem voru orðnir góðu vanir) töluverðum vonbrigðum.
Umsátursfólkið (1-10) fær heldur ekkert fyrir sinn snúð, engar myndir af mjer að NJÓTA mín með sólgleraugu eða í þröngum gúm-galla.

Sósur.
Mig langar (sem neytandi) að geta lifað við það (sjálfsagða) öryggi að geta fengið mitt helvítis andskotans "pizza pronto" án þess að þurfa að lifa við þá (stöðugu) ógn sem stafar af djöfulsins helvítis umbúðunum utan um þetta (annars bragðgóða) helvítis helvítis helvíti! Mjer finnst djöfullegt að maður geti ekki andskotast til að brúka tjeð "pronto" án þess að farast úr djöfulsins helvítis stressi yfir því hvort túban komi nú til með að springa í höndunum á manni ætli maður sjer að fá sjer svo mikið sem eina djöfulsins doppu af þessari (annars ljúffengu) helvítis helvítis pizzasósu! Fyrir ekki of mörgum mínútum fjekk ég, GRV, þá hugljómun að fá mjer andskotans "prontó" á pizzuna mína og brúkaði ég túbuna af mikilli varfærni, fullmeðvitaður um mögulegar komplikasjónir sem gætu af því hlotist. EN ALLT KOM FYRIR ANDSKOTANS HELVTÍTIS DJÖFULSINS EKKI!!!
Helvítis túban virkaði fyrstu 2 doppurnar (maður fær sjer lítið í einu vegna mögulegra og afar líklegra aukaverkana af völdum umbúðanna) sem ég gerði. Túban semsagt kokktísaði mig heldur betur í að halda að mjer væri óhætt að fá mjer aðeins meira í næstu atrennu því um leið og ég þrýsti í þriðja skiptið á hana sprakk hún bókstaflega í andskotans andlitið á mjér, yfir djöfulsins pizzuna mína, helvítis helluborðið, ísskápinn og út á augntóftarserðandi eldhúsvegginn minn!!!

HVAÐA HELVÍTIS HEITASTA HELVÍTIS ANDSKOTANS HELVÍTI Á ÞAÐ AÐ ÞÝÐA???? Er verið að reyna að drepa mann??!!!
Hvað ef ég hefði verið með opið sár á kviðnum? Þá hefði helvítis sósan sprautast þar inn og infíserað allt helvítis kviðarholið og á endanum hefði ég hlotið af því afar kvalarfullann og langan dauðdaga. Er það tiglangur andskotans framleiðendanna með þessum andskotans djöfulsins helvítis andskotans umbúðum, að myrða grandalausa neytendur -nei, VIÐSKIPTAVINI SÍNA - með yfirþrýstum prontótúbum???!!! Ef svo er þá skammast ég mín fyrir að vera neytandi á íslandi. Ég vil bara geta NOTIÐ MÍN, andskotinn hafi það!

Eitt að lokum: NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI NEGRI.

Shame on a NEGRI who try to run game on a NEGRI? Nei, þetta er engan veginn níðyrði, það sjer það hver maður sem hefur augu í hausnum. Held samt að Pizza prontó karlinn myndi til dæmis nota mun verri orð um negra af því hann er rasisti og sennilega barnapervert líka.

Fyrir áhugasama er hjer svo linkur á áhugaverða íslenska heimild um tvær af vinsælustu sósum veraldar. Ekki prontó þó.

Megaman 2 shredding.

2007-09-17T20:40:00.000Z

Chocolate rain

2007-09-16T23:07:00.000Z

OG.....VANILLA SNOW!

Snæsigill óskar eftir Borneó-Múmíu til einkanota og opinberrar birtingar.

2007-09-12T17:01:00.000Z

Síðustu helgi fór ég vestur á Ísafjörð með 4 vinum og spjefuglum úr bekknum. Er haustferð af þessu tagi orðin að árvissum viðburði hjá okkur enda vitum við vart betri leið til að njóta náttúrufegurðar Íslands en að detta hrikalega í það og rífast heiftarlega í blindu ölæði.

Í þetta skiptið ætluðum við á kajak (ka-jagg?) í Mjóafirði og því var á endanum ákveðið að klára öll rifrildi og konfrontasjónir strax á föstudagskvöldinu til þess að spara sem mestan tíma. Var það og gert og gerður góður rómur að, enda mál manna að sjaldnast hefði verið rifist jafn hressilega. Lá við vinslitum og líkamsmeiðingum á tímabili en betur fór en á horfðist.

Eftir grúppufund og faðmlög var haldið á ísfirska knæpu til að innsigla sáttina. Var hún yfirfull af heimamönnum og settum við þá á okkur fararsnið. Upp úr krafsinu kom þá að flestir þeirra skildu og töluðu ágætis íslensku svo við ákváðum að setjast og fá okkur öl.
Hjer sýnir Ólafur Hilus dyravörðum knæpunnar að hann hafi farið í hvívetna eftir öryggisleiðbeiningum þeirra.

Ekki höfðum við setið lengi fyrr en að bar tvær bryggjudræsur sem þyrsti að vita hvort við værum þar að landa afla og þá hve lengi við værum í landi. Við sögðumst eigi sjómenn vera heldur lærðir menn sem væru þarna til observasjónar og gerðar anþrópólógískrar stúdíu um kaupstaðinn. Dugði þetta til að önnur þeirra færi í fússi en hin sat sem fastast og kinkaði kolli af miklum móð. Drógum við þá ályktun að langt væri síðan síðasti bátur hefði landað í hennar höfn.

Valla og Kalla var meinað að taka "Rock Lobster" á knæpunni, við mikinn fögnuð viðstaddra.

Eftir að hafa kneyfað ótæpilega af öli og tekið undir með Bubbalögum um Borneó-Múmíur fórum við loksins heim. Dagurinn á eftir var nýttur í sundferð til Bolungarvíkur, þynnku, fótboltagláp og massíva ógleði.

Það varð þó ekki til þess að stöðva okkur í að fara aftur út í kaupstaðinn um kvöldið. Var það að mestu endurtekning á kvöldinu áður nema hvað að Jóli náði sjer í álitlegan Dalamann á besta aldri, enda fór hann frá Ísafirði kímandi, með hugann fullan af ljúfum minningum.

Gömul vinskaparbönd styrktust og ný mynduðust í ferðinni. Þessir tveir náðu vel saman.

Dalamaðurinn skildi eftir sig góðar minningar hjá Jóla.

Eldsnemma á sunnudagsmorgninum lögðum við svo af stað til Mjóafjarðar. Þar tók á móti okkur Franzmaður sem háttaði okkur og klæddi í blautbúninga.

Keikir í blautbúningum af þrengstu gerð. Valli fjekk lánaða sokka til að troða í klofið á sínum.

Þetta hlýtur að vera lúðalegasta hetjumynd ever.

Því næst vorum við settir í bátana og sagt að róa út á fjörðinn, sem við og gerðum. Karlerlingur var varla búinn að væta sína ár fyrren hann velti sínum bát. Sjálfur fannst mér ég vera fæddur til róðra, enda fljótur að ná tökum á þeirri tækni sem þarf að kunna til að róa almennilega kajak. Fór það enda svo að ég tók til við að gera ýmsar hundakúnstir, eins og að róa afturábak og skvetta á samferðamenn mína, sem ekki eru á færi jafnvel hinn reyndustu kajak-kappa. Að lokum að ég velti mínum báti líka.

Eftir að hafa tæmt bátinn af vatni var svo haldið áfram inn fjörðinn, í fylgd tveggja sela, og fyrren varði vorum við komnir á leiðarenda. Við tók þá lega í heitum potti og svo fórum við til Reykjavíkur.

Hjer er demonstrasjón á flestum þeim stellingum er mönnum kann að hugnast að taka í blautbúningi.

Lítið mál var að hvolfa bátunum við lok ferðarinnar.

Karlerlingi var nóg boðið og reyndi að smúla kynþokkann af mjer....

Á þessari mynd sjest að það tókst ekki.

Allt í lagi ferð, svo sem .

Rjett upp hendi sem elskar miðvikudaga!

2007-09-05T17:45:00.000Z

Síðustu daga hef ég setið í geðfyrirlestrum. Sumir eru mjög áhugaverðir og aðrir eru það ekki. Þá hef ég nýtt tímann í að klára frásögnina af ferðalaginu mínu í eitt skipti fyrir öll. Ef ég mæti í fyrramálið þá ætti ég að geta klárað það af.
Í staðinn fyrir að gera það nú, hef ég ákveðið að setja inn myndir af KarlÖðlingi og Ólafi Hilus frá því þegar þeir heimsóttu mig á Akureyri í síðasta mánuði.
Á sumum þeirra má jafnvel sjá mig íklæddan mínu besta essi.
Var ferðast vítt og breytt um nágrenni Mývatns, að Dettifossi og Ásbyrgi. Gerðum við okkur margt annað til dundurs þessa helgi, fórum í sund, körfubolta, fyllerí, frisbee, fyllerí og svo vigtuðum við okkur líka.

Greifinn. Pizza nautabanans.

Göngu-Hrólfur ásamt stílista.

Pollurinn í Ásbyrgi.

Við fossinn sem er fyrir neðan Dettifoss. Man ekki hvað hann heitir, var of upptekinn við að taka frábærar myndir af sjálfum mjer.

KarErlingur sá um að dokúmentara vel og vandlega ferðasamfestinginn hans Óla.

ÉG tók MJER líka smá stund út af fyrir MIG og naut MÍN.

Frönxu teknódurgarnir úr Le canard est à l'envers voru á staðnum og þeyttu skífum.

KarlErlingur með 4. besta vini sínum. Sólgleraugu í boði Óla.

Dettifoss og Óli að reyna að eyðileggja myndina.

Það er bara hægt að enda svona ferð með einum hætti og það er með blússandi djammi í miðbæ Akureyrar. Á myndinni eru KarlErlingur og Óli. Fáir aðrir voru á ferli þetta kvöld.

Svo fann ég þetta raritet þegar ég stal fullt af persónulegu dóti af iPóðunni hans Kalla! Voff Voff! Það er ekki oft sem maður er dokúmentaður í miðju prófi!

2007-09-04T15:57:00.001Z

height="38" width="41" id="EXim" alt="eXTReMe Tracker" / />

vamos a la playa

2007-09-02T11:25:00.001Z

Gautar.

2007-08-23T17:13:00.000Z

Ég ætla að venda kvæði mínu aðeins í kross. Í Reykjavík rekst ég sjaldan, ef þá nokkurn tíma, á einhvern nafna minn. Ef einhver kallar "Gauti!" þá finnst mjer 95% líkindi á því að átt sje við mig og sný mjer umsvifalaust við með spurnarsvip. Það er annað upp á teningnum hjer á Akureyri. Hjer norðanlands virðist nafnið mitt vera um það bil tífalt algengara en gengur og gerist á Stór-Reykjavíkursvæðinu.
En það er ekki bara í hinum efnislega heimi sem ég hitti fyrir nafna mína heldur líka í netheimum. Þá sjer í lagi tölvupóstheimum.
Ég á það nefnilega til að fá reglulega póst á HÍ-netfangið mitt sem ætlaður er nafna mínum Kristmannssyni. Þegar líða fer að prófatíma streyma til mín ýmsar greinargerðir, ritgerðir, verkefni og fundarplön. Fyrst í stað sendi ég þetta samviskusamlega áfram til Kristmannsonar, svo fór ég að bæta við tilmælum til sendenda þess efnis að þeir vönduðu til verks og yfirfæru netföng fyrir áframsendingu. Þá kom að því að ég stóðst ekki mátið lengur, hætti að senda skjölin áfram en tók nú að svara þeim.
Hjer eftir koma svo tölvupóstar til Kristmannsonar sem ég hef tekið að mjer að svara. Þeir eru náttúrulega mun fleiri en þetta eru þeir sem eitthvað fútt er í og sem mjer hefur hlotnast það lán til að eyða ekki.
Njótið.

2.Nóvember 2006
Sæll Gauti,

ég er mjög ánægður með þessar athugasemdir frá þér, þær gefa okkur íbúunum
mjög gott tækifæri til að vitna í þær á fundum samráðsnefndar og halda
áfram að véfengja umferðarspár.

Málið er líklega í nokkuð góðum gír, og ég skil vel að Ólafur og Jónas
vilji ekki liggja undir ámæli fyrir að tefja málið fyrst borgarstjórn
lofaði ákvörðun fyrir áramót. Þannig að ef við viljum skoða betur fleiri
munna er eðlilegt að það komi frá okkur fulltrúunum, þá hefur borgarstjórn
(og þaðan af heldur embættismenn) afsökun ef málið dregst í ca. mánuð.
Þeir mundu bara vitna í að íbúarnir vilji skoða ákveðna hluti betur vegna
nýfenginna frétta um mögulega uppbyggingu hafnarsvæðis.

Hafðu það gott í útlöndum, kær kveðja
Guðmundur

PS við sýnum engum þetta.

Ég svara að vörmu:

Já, þetta er nú ljótan.
Væruð þið nú ekki til í að redda ykkur hinu rétta netfangi Gauta
Kristmannsonar og senda þessar umræður áfram á hann en ekki á mig? Honum
finnst hann ábyggilega vera skilinn útundan. Það er nú ekki gaman.
Annars fagna ég þessari umræðu.

Kveðja,
Gauti Vilbergsson.

Svaratíð mín er þarna nýhafin og svörin ennþá örlítið varfærnisleg. Ekki liðu nema 5 dagar þar til næsti póstur barst:

Þriðjudagur 7. Nóvember 2006

Sæll Gauti.

Þessi grein eftir Kristján Árnason er algjör killer maður. Djísús H. kræst, ég vona
að ég þurfti ekki að fara í gegn um allar þessar hræðilegu rauntölur, ég
hugvísindakonan.

Bestu kveðjur,
Anna Guðlaug.
es: hefurðu nokkuð endurskoðað einkunnina ? ?

Þá svara ég:

From: Gauti Rafn Vilbergsson
Sent: 7. nóvember 2006 22:29
To: angull@simnet.is
Subject: Re: ´Kræst!

Hæææííííííííí.
Gaman að heyra frá þér vínkóna!
Ég var þúst, svoooooo ekki að meika að lesa þetta drasl heldur! Svo
LAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAANGT! Halló?! Talandi um að eiga ekkert L-Í-eff!
Rauntölur? Segi það með þér vínkona: Boooooring!
Með einkunnina: Ég var eila löngu búinn að ákveða að hún yrði bara að vera
svona lág, sorry en ég er kennarinn, skiluru?

Svo kom þetta í dag:

Sæll Gauti

meðfylgjandi eru skjöl sem við þurfum að láta þýða. Fyrirgefðu hvað þetta
er seint á ferðinni.

Breytingar á reglum nr. 458/2000 eru merktar með gulu, þær sem eru merktar
með grænu voru þýddar í vor en hafa ekki verið felldar inn í ensku
þýðinguna.
Reglur um miðstöð framhaldsnáms
Reglur um Stofnun fræðasetra
Verklagsreglur um einkunnaskil

Bestu kveðjur
Amalía

Svar mitt var eftirfarandi og gersamlega út í hött:

Sæl.

Allt í lagi. Ég bjóst ekki við að fá þessi skjöl til þýðingar í
fyrirsjáanlegri framtíð hvort eð er. Það er samt gott að vita til að
eitthvað skipulag sé á þessu hjá ykkur, sbr. gular og grænar litamerkingar
á reglum. Sjálfur er ég með rautt teymi þessa vikuna og því mikið um
inn-og útskriftir.

Jæja, pæja ég ætla að halda áfram að lækna fólk, eða fresta dauða þess um
óákveðinn tíma. Það fer eftir því hver á í hlut hverju sinni.
Þú talar svo bara við ritarann minn. Hún gefur þér nánari tímasetningu.

Gauti.

Þá svarar hún aftur, greinilega án þess að líta á nafn sendanda eða gera sjer grein fyrir hversu absúrd svarið var, sem hún fjekk frá mjer:

Gott að heyra frá þér.

Þórður hélt sig hafa beðið um þýðingu á verklagsreglum um akademísk
gestastörf, kannast þú við að hafa fengið beiðni um þá þýðingu? Ef ekki
sendi ég þær hér með, þetta er stutt og laggott.

Bestu kveðjur
> Amalía

Okey. Þetta er því orðið frekar spennandi. Ég sendi svar núna áðan og kannski verður komið svar við því í kvöld eða á morgun. Eftir það ætla ég að seponera þessari vitleysu og láta aumingja manneskjuna vita af Gautafeilnum sínum.

Mongó.

2007-08-17T16:32:00.000Z

Ég er nær eingöngu búinn að vera á vöktum þessa 17 daga sem ég hef dvalið á Akureyri og því lítið getað gert mjer til dundurs annað en að mjer stöku kaffibolla á þartilgerðum knæpum. Auk þess hef ég mikið æft drippl og crossover á körfuboltavöllum bæjarins.

Ég kláraði síðustu næturvaktina í gærnótt og sje fram á langþráð frí þessa helgina. Á ég von á góðum gestum að sunnan sem ætla að fylgja mjer í exkúrsjón um Norðurland og nágrenni. Akureyrarbær er langt í frá að vera dauður úr öllum æðum. Nýjasta skúbbið er að einhver óprúttinn náungi stal taflmanni af útitaflinu við sundlaugina. Ef einhver verður var við hvítan kóng látið þá starfsfólk sundlaugarinnar eða lögregluna á Akureyri vita.

10.-13. júlí.

“Mongólía er nú meira landið.” Ég ætlaði ekki að hafa færsluna lengri þar sem “lénsgjafinn” af sterku kaffi er farinn að birta glefsur úr ferðadagbók sinni og dokúmenterar þar ferðalag okkar betur en mjer hefur tekist hingað til.

Það er þó sjálfsagt að halda revideringunni áfram, ekki les ég aftur yfir færslurnar þegar ég er búinn að birta þær. Ég er meira fyrir myndirnar. Soldið eins og mongólíti. (Þegar þú last setninguna á undan hugsaðirðu eflaust með sjálfum þjer: “Úff, þetta var góð opnun fyrir umfjöllunina um Mongólíu!”)

Mongólía er nú meira landið. Við stoppuðum í einhverju krummaskuði í 3ja tíma fjarlægð frá höfuðborginni til að fá okkur ommilettu og fylgjast með kappreiðunum á Nadaam hátíðinni þar í bæ. Nadaam er svona 17. júní þeirra mongólíta og er þá keppt í 3 þjóðaríþróttum heimamanna: Kappreiðum, bogfimi og glímu.

Kappreiðarnar eru nokkuð brútal. Þar keppa ungir drengir á mis-gömlum hestum og fer keppnin fram um allt land á sléttunum. Ár hvert deyja einhverjir þegar þeir falla af baki og troðast undir í þvögunni.

Lúinn en samt ekki svo mikið að ég gæti ekki notið mín í rútunni.

Við komum til Ulan-Bataar um kvöldið og fórum “beint” á hostelið, eftir að hafa þó leitað að lausu gistirými í ca 2 klukkutíma. Olkhon þynnkan hafði átt hluta að máli þegar við fundum gistingu á “internetinu” en gleymdum að panta hana eða að skrifa niður nafn eða heimilisfang á hostelinu. Gistirýmin í UB voru flest löngu upppöntuð í tilefni Nadaam.

Við þóttumst himin höndum hafa tekið þegar við “plönuðum” ferðina þar sem við næðum að fylgjast með téðri hátíð. Við vöknuðum því snemma morguninn eftir og drifum okkur niður að þjóðarleikvanginum þar sem setningarathöfnin var í þann mund að hefjast.

Við náðum að troða okkur upp i stúku og hafði ég útsýni ágætt yfir sjónarspilið a vellinum. Það sama var ekki sagt um ferðafjelaga minn sem gat ómögulega hugsað sjer að raska ró neinna sem í þvögunni voru, með því að troða sjer í gegn. Slíkra er háttur málsmetandi manna en þeir uppskera þó ekki útsýni fyrir alla kurteisina. Kom á daginn að sjónarspilið á vellinum var frekar tilkomulítið. Fjöldadansar með kóreógrafík á við íslenska fimleikasýningu hjá 7 ára börnum, leðurklæddir riddarar götunnar keyrðu mótorhjól í hringi, fyrst rjettsælis og svo rangsælis og undir öllu saman var kyrjað mikið hátíðarkvæði á mállýsku heimamanna.

Undir lokin gengu fegurðardrottningar og sjeð og heyrt-fólk þeirra mongólíta sigurhring og veifuðu til skítugs pöpulsins. Og okkar.

Hátíðin var þó merkileg að því leitinu að túristar frá ýmsum heimshornum höfðu fjölmennt á hátíðina, vafalaust sem hluta af ljósmyndasafaríi. Hver og einn var búinn ljósmyndabúnaði upp á nokkrar milljónir króna, vafalaust án þess að kunna með slík tæki að fara. Öllum þótti sýningin með áhugaverðasta móti og smelltu þeir af í gríð og erg. Við yggldum okkur.

Samviskulaus hörkutól.

Strax eftir opnunarathöfnina hófst keppni í glímu. Andrúmsloftið á vellinum var hins vegar allt annað en rafmagnað, sennilega af því að túrismus hafði tekið sjer bólfestu í meira en þriðjungi plássa á leikvanginum. Túrismusinn kann ekki að meta glímu. Við ekki heldur og fórum því að leita okkur ætis. Sólin skein hátt á himni þar sem við skutumst á milli matarbása, sem voru í hundraðatali fyrir utan leikvanginn, og fengum okkur dýrindis grillspjót á grillspjót ofan.

Þessa mynd tók Rjes. Hún er bara fín.

Einn básanna bauð upp á einstaklega velútlítandi grillspjót og kom ég mjer fyrir í afgreiðsluröðinni. Hún var svolítið löng og eftir tuttugu mínútur fjekk ég Rjes til að skipta um hlutverk við mig og myndi ég nú fara í skoðunarferð um svæðið meðan hann biði eftir afgreiðslu.

Ég hafði vart gengið nema nokkra tugi metra þegar allt í einu blasti við mér mikil þvaga fólks, á að giska 50 manns, sem hafði myndavjelar á lofti og lét öllum illum látum til að ná myndum af einhverju sem statt var í þvögunni miðri. Þetta vakti samstundis forvitni mína og þokaði ég mjer nær til að sjá hvað væri eiginlega verið að selja þarna sem gerði fólk gersamlega ga-ga.
Fljótlega sá ég glitta í höfuð hvíts vesturlandabúa sem brosti vandræðalega til fólksins í kringum hann. “Ok, ok, you´ve taken your pictures, move along.” Hann reyndi að forða sjer úr þvögunni en fyrir hvert skref sem hann tók fylgdi röðin honum sem skugginn.
Þegar ég var kominn alveg upp að múgnum sá ég loksins hvers kyns var. Vesturlandabúinn var sennilega í kringum 250 kíló, með þvermál upp á einn og hálfan meter. Svona viðbjóðslega feitt fólk þekkist ekki í Mongólíu, hvað þá utan vesturlanda og rjeðu heimamenn sjer ekki fyrir kæti yfir að hafa komist yfir slíkan hvalreka og fest hann á filmu. Mjer varð samstundis hugsað til fjelaga míns sem stóð sveittur í röð eftir grillspjóti meðan ég naut hverrar mínútu horfandi á bandarískan hval verða fyrir aðkasti mongólíta. Ég mundaði myndavjelina en hafði það ekki í mjer að smella af. Þennan dag var ég allsgáður, og leið því ekki vel í eigin skinni. Þegar hvalurinn gerði sig líklegan til að brjóta sjer leið út úr þvögunni rauk ég af stað til að leysa Rjes af svo hann gæti borið skrípaleikinn augum. Það var hins vegar um seinan. Á einhvern ótrúlegan hátt hafði flykkið gersamlega gufað upp. Eftir stóð fyndin minning og mikil eftirsjá að hafa ekki tekið mynd af atburðinum. Enn þann dag í dag hef ég ekki getað fyrirgefið sjálfum mjer fyrir að hafa snefil af siðferðiskennd. Ég kenni líka foreldrum mínum um, enda hafa þeir verið mjer til staðar allt mitt líf. Nema þegar ég var á handboltakeppnisferðalögum.

Bogfimi og glíma eru ekki sjerlega áhorfendavænar íþróttir og þegar við vorum orðnir nægilega mettir og sólbrenndir yfirgáfum við svæðið. Tókum við nú til við að njóta matar, drykkjar og hræódýrra leigubíla í miðborg UB. Leigubílarnir eru það ódýrir að það er hagkvæmara að taka þá frekar en að ganga styttri vegalengdir.
Annars er UB sennilega einhver ljótasta höfuðborg heims. Það er samt einhver sjarmi yfir henni. Fólkið er allavega vinalegra en Rússar og reynir að láta manni líða eins og heima hjá sjer. Fannst ungviðinu sjerlega gaman að leyfa okkur að heyra þá ensku frasa sem það kunni, eins og: “Hi, guys! Stay cool” og “Yeah, motherfuckers!!” Við brostum í gegnum aulahrollinn enda ekki annað hægt þegar mongólítar eiga hlut að máli.

Daginn eftir nýttum við til bjórdrykkju og þvældumst á milli veitingastaða (í leigubílum) til að njóta hins hagstæða verðlags Mongólíu til fulls. Reyndist erfitt að eyða gjaldeyrinum sama hvað við borðuðum eða átum mikið. Fyllust enda vasar okkar af nær verðlausum mongó-seðlum sem við fengum í afgang. Var þetta orðið mikið vandamál á tímabíli og brugðum við á það ráð að afþakka framvegis afganginn af öllu því sem við keyptum.

En drykkja, matur og leigubílaferðir var ekki það eina sem á þennan dag okkar dreif. Um morguninn hafði ég vaknað afar úrillur enda sólbrenndur, skítugur og með sífelldan kláða í nösum vegna hormottunnar. Fjekk ég enda nóg, strunsaði inn á bað og rakaði skeggið af mér. Allt skeggið.

Búinn að fá mig fullsaddan af skeggi og skrípalátum.

Ég virti sjálfan mig fyrir mér í speglinum og áttaði mig strax á mistökunum. Rjes var ekki sjerlega sáttur því þetta þýddi endalok hans skeggs líka. Tvö yfirvaraskegg eru fyndin, eitt er asnalegt. Þannig sjeð.

Öll söfn og þannig merkilegheit voru lokuð á meðan þjóðhátiðin varði og því gerðum við lítið annað næsta dag en að flakka milli mis-góðra veitingastaða og kráa. Nadaam er í rauninni ekki besti tíminn til að heimsækja Mongólíu. Þetta kennir manni líka, enn og aftur, að taka öllu sem Lonely Planet segir að sje "most interesting" eða "worth a visit" með fyrirvara. Við hefðum td. frekar farið eitthvað út fyrir borgina í e-n af þjóðgörðunum í kring (well worth a visit) hefðum við gert okkur grein fyrir hvað Nadaam væri mikill einkahúmor út af fyrir sig. Við hvítu, sterkefnuðu Vesturlandabúarnir kunnum bara ekki að meta þetta til fulls.

Skegglaus og vansæll.

Það var þó erfitt að takast á við það að vera orðinn myndarlegur aftur og þurftum við að sporta okkur um í miðbænum í dágóðan tíma meðan við vöndumst þessum nýju aðstæðum.
Við tókum svo lestina áleiðis til Peking um kvöldið. Mongólía er þó tvímælalaust land sem vert væri að kanna betur.

Já, ef einhver er á leið til Mongó þá hef ég til sölu 20.000 mongólska brandarapeninga.

Næsta færsla verður um Peking. Hún verður vafalaust skemmtilegri, með betri myndum, fleiri myndum, og betri og fleiri myndum af mjer.

Nýtt, samt þó ekki en samt þó.

2007-08-08T18:54:00.000Z

Þegar kaffisterkt.blogspot.com var lokað vegna óstjórnlegrar paranoju og hysteríu hins aðalborna eiganda hennar vaknaði gamall, sofandi risi upp af værum blundi. Hjer er mitt silfurfat og á því er...........

K A R R Y S T E R K T !

Ég er á Akureyri.

2007-08-03T19:57:00.000Z

Ég er á Akureyri og þess vegna kemst ég ekki á Miklatún í körfu eða til NaraB í PES. Ég er upptekinn hjer við að vera daglega minntur á hvað ég kann lítið (sem ekkert) í læknisfræði. Ég er allavega strax búinn að tapa rauðvínsflösku, sem er standard gjaldmiðill á FSA viljirðu taka þátt í veðmálum, mis-læknisfræðilegum, af einhverju tagi.
Það er samt gaman.
Mér finnst heldur ekki annað hægt, með komandi verslunarmannahelgi, en að ég haldi áfram frásögn minni af yfirvaraskeggsferðalaginu.

8.-10. Júlí (ég var næstum því búinn að skrifa apríl, blimey! (I´m so aloooooone...))

Næurlestarferðin til Ulan-Ude gekk snurðulaust fyrir sig, sjerstaklega eftir verkjatöflukappátið sem við rjeðumst í, skömmu eftir brottför. Ulan-Ude var líka sá staður í Rússlandi þar sem allt gekk upp hjá okkur í fyrstu tilraun. Þægileg tilbreyting. Ulan-Ude er nokkur hundruðþúsund manna borg við landamæri Mongólíu. Mikill meirihluti íbúa eru mongólítar að uppruna og svo er svona slæðingur af Rússum þarna líka, spásserandi um göturnar. Þynnkan frá Olkhon var þó ennþá til staðar og gerðum við svosem lítið í Ulan-Ude nema hrjóta á hótelinu og leita okkur matar. Við fórum þó í eina exkúrsjón til að sjá hið gríðarstóra Lenín-höfuð sem er haft til sýnis í miðbænum. Þessi exkúrsjón tók okkur uþb 3 mínútur þar sem hótelið okkar var afskaplega miðsvæðis. Við vorum ennþá það tussulegir að við þurftum að berja okkur áfram í að taka einhverjar myndir af styttuflykkinu og ljetum svo gott heita. Það er svosem ekki mikið annað að sjá í þessum bæ, mörgum þætti risastór rangeygður Lenínhaus vera alveg nóg fyrir eina borg að hafa. Maturinn var ágætur og þjónustulund nokkur.

Lenínhaus. Það sjest kannski ekki á myndinni en hann er kolrangeygður. Boing!
(það sjest ef þú smellir á myndina og hún brýst fram á skjáinn, 10X stærri)

Morguninn eftir fórum við svo með rútu til Mongólíu, nánar tiltekið til höfuðborgarinnar Ulan-Bataar. Technóið var í botni alla leið enda hafa Rússar sem aðrar þjóðir í A-Evrópu löngum talið það sjálfsögð mannrjettindi að fólk fái nú sitt techno, sama hvar það er eða hvað það er að tauta eða raula. Við vorum tonsu-monsu (ponsu) stressaðir að fara yfir rússnesku landamærin þar sem að við vorum ekki búnir að skrá visað okkar í Rússlandi, en það þykir Rússunum afskaplega nauðsynlegt að ferðamenn geri í landinu þeirra. Við höfðum ekki gert það þar sem við höfðum tekið fagurgala og falsorð hosteleigandans í Moskvu trúanleg þegar hann tjáði okkur að við þyrftum alls ekki að láta skrá visað okkar og bla bla bla. Ég ætla ekki að útskýra fyrir pöpulnum hjer og nú um hvernig þessum reglum er háttað. Viðurlögin við svona skráningartrassi eru

-100-400 dollara sekt (fer eftir því hvaða ferðabók er að reyna að hræða þig)

-ENGIN,

-eða áðurnefnd peningasekt ásamt brottvísun úr landi.

Við vorum þal soldið á nálum varðandi þessa hluti enda ekki alveg á hreinu hvaða heimildir væri hægt að taka trúanlegar. Það gæti hins vegar hafa spilað örlitla rullu í þessu stressi okkar að við vorum ENNÞÁ þunnir og sljóir eftir Olkhon ævintýrið okkar.

Ég gleymdi að sjálfsögðu ekki að taka mjer nokkrar mínútur í að njóta mín. Ærlega.

Eins og allra A-Evrópu og Asíu þjóða er siður er ekki hægt að sitja kyrr
Í sætinu fyrir aftan okkur sat óheyrilega hress Rúmeni sem var á ferðalagi með fjölskyldu sína. Sá tók það að sjer að þýða fyrir okkur tilkynningar frá rútubílstjóranum og alla toll-og vegabrjefspappíra sem við höfðum fengið til útfyllingar við landamærin. Kunnum við honum góðar þakkir fyrir. Hann hafði reyndar líka tekið að sjer að syngja með öllum helstu slögurunum sem rútubílstjórinn kepptist við að spila í forláta S T E R E O-græjunum. Hann fjekk engar þakkir fyrir það.
Þegar við komum loks að landamærunum þurftum við að bíða svolitla stund þar til landamæraverðirnir hitiðu upp gegnumlýsingartæki og gúmhanska og var sá tími nýttur til nestiskaupa í nærliggjandi matsölu-teríu. Rússnesku kunnátta mín var ekki betri en svo að það eina sem ég gat pantað voru 2 brauðhleifar og orkudrykkir. Allir aðrir höfðu pantað sjer “dýrindis” súpur og djúpsteikt brauð utan um óskilgreint ket. Hjer má sjá Rjes háma í sig sinn brauðhleif af bestu lyst:

Loks komumst við inn í hús landamæravarðanna. Ég var framarlega í gegnumlýsingarröðinni með mitt hafurtask og slengdi því kæruleysislega á færibandið, enda hafði ég ekkert að fela. Nothing to declare. Eða svo hjelt ég.
Þegar ég var við það að vippa farangrinum aftur upp á (breiðar og sterkar) axlir mínar var ég óvænt truflaður þegar ég heyrði hróp og köll útundan mér: “Hchemjet! Hchelmjet!” Kom þar askvaðandi færibandsstjórinn og gerði áðurnefnd köll ásamt klunnalegu látbragði. “Aaaaah.....Helmet?” -spurði ég. Reyndist ég hafa kollgátuna og tók nú til við að rífa rússneska herhjálminn minn upp úr töskunni til að sýna manninum. Hann velti honum vandlega fyrir sjer á meðan restin af röðinni beið eftir í að geta rennt farangrinum sínum í gegnum tækið. Þvínæst fór hann inn fyrir skrifborðið sitt og renndi fingrunum fimlega yfir atriðalista á veggnum. Þá fór hann í tölvuna að fletta upp einhverjum orðum og að lokum hringdi hann nokkur símtöl. Á meðan beið ég með farangurinn minn og hjálminn og reyndi að verða ekki fyrir hatursfullum augngotum úr röðinni á meðan. Það leið og beið og loksins fengu fleiri en ég að hafa afnot af gegnumlýsingartækinu. Ég horfði á hvern á fætur öðrum vippa farangri sínum á færibandið í gegnum tækið og sækja hann svo hinum megin. Rúmeninn fór í gegn með sitt hafurtask og svo Rjes.

Ég beið ennþá til hliðar við röðina meðan hún kláraðist. Á meðan reyndi ég að koma mjer fyrir í þannig líkamsstellingu sem segir “hah! Aldeilis er mér nú sama um svona lagað, kemur nú ekki við kauninn á mér, barasta alls ekki, neibb ekki hann mig” en það var hægara sagt en gert. Í staðinn sagði líkamsstellingin mín “Ó, nei! Ég vona að ég fái einkaklefa í fangelsinu eða allavega klefafjelaga sem reynir ekki að nauðga mér eða láta mig borða fisk.”
Ég pissaði allavega ekki á mig. Það er sigur í sjálfu sjer.
Rútufarþegarnir voru nú farnir að týnast í gegnum vegabrjefsskoðunina einn af öðrum og gekk það allt fljótt fyrir sig. Þar til að kom að Rjesi. Þegar uppgötvaðist að hann hafði ekki skráð visað sitt samviskusamlega tóku við áköf handapöt og spurningaflóð frá landamæraverðinum, allt á rússnesku.
Ég fylgdist með álengdar hvernig svipurinn á Rjesi breyttist smám saman úr mæðusvip í algera skeifu og viprur komu í munnvikin. Eftir uþb 20 mínútna pat og þras var honum þó hleypt í gegn og hreyfing komst á röðina aftur.
Ég beið hins vegar ennþá úrlausn minna mála. Að lokum kom þó einhver hærra settur og vitrari landamæravörður og fjekk að skoða þennan töfrahjálm sem er fær um að stöðva raðir. Hann virti hann vandlega fyrir sjer og hófst enn ein ráðstefnan um hvað ætti að gera við mig og hjálminn minn.
Kom upp úr krafsinu að þetta brotajárn taldist til rússneskra söguminja og mátti því ekki fara af rússneskri móðurjörð sinni. Hann var hins vegar ekki nægilega verðmætur til að tollararnir gerðu hann upptækan heldur varð ég að gjöra svo vel að fara aftur með hjálminn á rússneska jörð. Ég fjekk nú sjerstakan skósvein, einn af tollurunum, til að fylgja mjer út að endimörkum móður Rússíu þar sem ég átti að koma hjálminum aftur á þann stað sem hann var smíðaður, því eingöngu þar var hægt að afljetta bölvuninni sem mjer var annar búin ef ég hjeldi honum.
Ég fór því aftur að landamærahliðinu og ljet hjálminn detta kæruleysislega á stéttina fyrir framan hliðið. Eftir að hafa fengið kollkink frá skósveini mínum og upprjettan þumal sneri ég aftur til landamærastöðvarinnar, ljettur í spori.
Ég þurfti sem betur fer ekki að eyða jafnlöngum tíma í vegabrjefsskoðuinni þar sem tollarinn sá á yfirvaraskegginu mínu og passanum að ég hlyti að hafa ferðast með ónytjungnum sem hafði tafið röðina uþb klukkutíma áður.
Urðu fagnaðarfundir þegar ég steig upp í rútuna, síðastur manna. Við Rjes skáluðum brauðhleifunum okkar saman og fengum okkur keisarabita af fögnuði. Ég tafði þó rútuna lítið sem ekkert, þótt ótrulegt megi virðast.

Í djúpri slökun eftir erfiðan dag á landamærunum. Gleraugun eru af Camel Trophy gerð og kjóllinn er úr einkasafni.

Við stoppuðum í hálftíma í e-um bæ í Mongólíu til að fá okkur að éta. Þar raktst rjes á þessa mongólíta vera að skutla rollunni sinni heim:

Aldrei að ferðast með rútu þunnur.

Það eina sem ég á eftir að kóvera í næstu færslum er þá Mongólía og Kína. Kannski flugferðin heim líka, samt. Samt ekki.
Hlökkum öll til og njótum okkar. Það vill nefnilega oft gleymast. (broskall)

Djöfull nenni ég þessu ekki...

2007-07-25T16:12:00.000Z

...en samt ætla ég að klára ferðasöguna. Það sparar mér líka þá fyrirhöfn að þurfa að segja hverjum og einum frá ferðalaginu í heild sinni, svara sömu spurningunum aftur og aftur. Nú þegar e-r spyr mig hvernig ferðalagið hafi verið get ég yppt kæruleysislega öxlum og bent um leið á linkinn á síðuna mína. Ég veit ekki hvernig best er að útfæra þennan link, ég þyrfti að hafa hann á minni persónu einhvern veginn, kannski sem útprentaðan stuttermabol eða eitthvað álíka. Allavega, nú geta þeir sem hafa áhuga á að vita meira um einstaka þætti ferðalagsins vísað í síðuna og spurt svo mun hnitmiðaðri áleitnari spurninga. "Hvaða hugsun fór um þig þegar þú stóðst frammi fyrir dauða þínum úti á miðjum vegi í úthverfi Lundúna?" ÞAÐ væri góð spurning. Allavega, hjer kemur framhaldið af ferðasögunni í vangefið langri en greinargóðri færslu. Hún inniheldur eftirfarandi:
-Mafían
-Olkhon
-Skoðunarferð
-Að njóta sín- myndaþáttur.
-Bjór í 2ja lítra flöskum
-Epískt fyllerí og fylgd heim að dyrum á baki óminnishegrans
-Epísk þynnka og lestarmiðavesen.

6. Júlí lentum við í Irkutsk, 500þúsund manna bæ í Síberíu. Irkutsk er sá staður sem langflestir stoppa á leiðinni frá Moskvu til Mongólíu/Peking. Það er ekki af því Irkutsk er eitthvað meiriháttar flottur eða kúltiveraður bær heldur af því héðan fara flestir í ekskúrsjónir til Baikal stöðuvatnsins, dýpsta ferskvatnsstöðuvatns heims og þess stærsta (eða eitthvað svoleiðis, flettu því þá bara upp, besserwisser...). Miðarnir með rútunni til Olkhon eyju í Baikal vatni voru uppseldir svo við tókum okkur saman með nokkrum Rússum um að leigja bíl þangað. Fyrst þurftum við þó að slá frá okkur miságenga leigubílstjóra sem vildu endilega skutla okkur fyrir okurverð. Það gekk að lokum að finna bíl en ekki betur en svo að þar sem leigubílstjórinn okkar var EKKI í mafíunni þurftum við að bíða í smástund á planinu meðan hann kláraði að munnhöggvast við leigubílstjóramafíuforingjann. Sá ljet að lokum í lægra haldi, hringdi eitthvað með símanum sínum og las upp númerið á bílnum okkar fyrir einhvern á hinum enda línunnar.
Ferðin að Olkhon tekur 6 klukkutíma. Hún tók 7 hjá okkur þar sem mafíósinn í Irkutsk hafði hringt í starfsfjelaga sinn í Olkhon ferjunni og sagt honum að hleypa okkur ekki strax yfir vatnið. Við þurftum því að bíða uþb klukkutíma við bakkann meðan ferjulúsin drullaðist yfir og tilbaka. 30 lame stig.

Á endanum þá náðum við þó á áfangastað. Þá var að finna hostelið. Bærinn á Olkhon eyju heitir Khuzir, þarna búa um 1500 manns (Flettu því þá upp, besserwisser!) og hefur bærinn yfir sér svona afslappaðan strandbrag (já, ég veit það ekki heldur). Byggðin samanstendur af kofum og bjálkahúsum sem liggja meðfram sandlögðum götunum. Við þurftum að rölta í nokkra hringi í bænum áður en við náðum loks að finna hostelið okkar. Hostelið okkar var frekar sjarmerandi staður, minnti helst á hippanýlendu. Um 20 kofar stóðu þar í þyrpingu í kringum matsölustað og bar, alveg í útjaðri bæjarins. Væri maður sökker fyrir útsýni var nóg af því allt um kring, enda mjög gott náttúruelement á eyjunni.
Eyja þessi er talin af frumbyggjum sínum, Buryötunum (beisiklí mongólítar), vera ein stór orkustöð (sbr nýaldarkukl) og margir klettanna þar eru heilagir staðir í þeirra augum. Enda þegar Rjes fór í sinn reglubundna sólarupprásargöngutúr þar um klettana, labbaði hann fram á, og vakti, tvær hippa-tuskur sem höfðu sofið á klettunum um nóttina.
Þessir svikust undan þvi að fara til Nam. Helvítis hippar...

"Don´t you know how much energy there is around here..........................M A N ?"-sögðu þeir. "You have to learn how, like, to ENJOY and appreciate the awesomeness of the cliffs......... M A N." -sögðu þeir ennfremur. "JÁ! Njóta! Ég þarf að vera duglegri við að njóta mín!"-hugsaði Rjes með sjálfum sjer.
Síðar um daginn fórum við í skoðunarjeppasafari um eyjuna á rússneskum GAS jeppa. Bílstjórinn, gamall dónakarl, keyrði eins og hann væri að búa sjer til afsökun til að geta keypt nýjan bíl. Við gátum lítið annað gert en að harka af okkur þar sem við sátum aftur í og köstuðumst um allan bíl. Gaman.
Á einhverjum tímapunkti mundi Rjes eftir loforðinu sem hann hafði gefið sjálfum sjer. Hann skyldi nú svo sannarlega fá að njóta sín. Til þess þó að geta notið sín fullkomlega yrði hann þó að transformera sjálfum sjer algerlega. Sú transformasjón hafði gengið til hálfs áður með yfirvaraskegginu fyrst en svo sixpensaranum. "Ég get ekki notið mín fyrren ég er orðinn fullkomlega asnalegur, fávitalegur.....TÚRISTALEGUR!" Þessi transformasjón gekk til fulls þegar hann vippaði sjer í forláta útivistarstakk.

Nytjaklárinn er besti minur mannsins en kuldinn getur verið versti óvinur mannsins í Síbríu og því er mikilvægt að vera ávallt klæddur vind-og vatnsheldum stakki.

Á sama tíma hvarf Rjes og í staðinn var komin inverteruð, viðbjóðsleg og smeðjuleg andstæða hans. And-Rjes. (Nei! Hva, Orðaleikur! Ert þú hér? “Já, ég og vinur minn hann Sungið Grín vorum mikið að pæla í hvenær við fengjum eiginlega að koma í heimsókn. Er ekki bara all gott að frjetta annars? “ Jújú, allt bara meiriháttarfrábært. Langar þig að heyra soldið fyndið orð? “Er það nokkuð.....KÚKUR ?” Já! Það var einmitt orðið kúkur!).
Heimtaði hann nú jafnframt að af sjer yrðu teknar myndir sem hann gæti núið hinu bælda raunsjálfi sínu um nasir með síðar, þegar vitfirringarskeið hans væri á enda runnið.

Það er rjettur allra manneskja að njóta sín.

Rjes: Lifandi manneskja að njóta sín í náttúrulegu umhverfi náttúruumhverfis og náttúru.

Ég gat ekki annað en hrifist með. Ég varð sífellt meðvitaðri um hversu vel mér leið úti í nátturinni á þessum undurfallega stað. Í þrjár klukkustundir gat ég ekki hætt að kíma. Ég kímdi upp í vindinn, í átt að sólinni, skóginum og sjerstaklega kímdi ég til sálar minnar. Ég naut mín.

Ég naut mín beint og blátt áfram...

...og ég naut mín líka til hægri.

Vinstri fjekk líka að njóta sín, enda erfitt að halda aftur af sjer þegar maður er á annað borð byrjaður að njóta sín, manneskjan sem maður er.

Þegar rjátlaði af okkur hjeldum við til einu strandarinnar á Olkhon þar sem vatnið er nægilega "ekki skítkalt" svo hægt sje að baða sig í því. Þegar á staðinn var komið var vatnið það kalt að það hefði þurft amk 3 vodkastaup til þess eins að láta sjer detta í hug að fara út í og heila flösku til að láta vaða. Eftir miklar pælingar, spígsporanir, tádýfur, meiri spígsporanir, ljet Rjes vaða út í vatnið. Þá gat ég ekki verið minni maður heldur en túristaklædda viðrinið, fór úr fötunum og ljet mig gossa.
Ég sá samstundis eftir þeirri ákvörðun þegar líkami minn skall í nístingsköldu vatninu og allt sem gat skroppið saman gerði það og gott betur. Ég æpti og drullaði mér uppúr aftur. Við fengum þó hrós fyrir að hafa látið vaða frá guidinum okkar, þar sem við gerðum þetta ódrukknir, en slíkt ku ekki vera lenska þar.
Eftir viðburðarríka ferð fórum við upp á "hostel" og þvoðum okkur í álíka köldum sturtunum þar.
Við áttum svo sannarlega skilinn bjór og svo heppilega vildi til að barinn á staðnum seldi hann í hagkvæmum 2ja lítra umbúðum. Tókum við til við að gera bjórnum skil og komum okkur haganlega fyrir í kringum varðeld á svæðinu þar sem saman voru komnir fleiri ferðalangar af hostelinu. Okkur var vægast sagt tekið fálega fyrst um sinn, litnir hornauga og hafði fólkið, Ástralir, Bretar og Írar mestmegnis, takmarkaðan áhuga á að hleypa okkur inn í litla umræðuhringinn sinn. Við kunnum þó ráð við því og fórum í drykkjuleikinn "like". Einn sopi á mann þegar þú heyrir orðið "like". Ekki sjerlega effektíft á Íslandi en eiginlega banvænt sjeu menn staddir í hóp af enskumælandi fólki. Eftir smástund náðum við að ýta okkur inn í umræðuna og á e-um tímapunkti ljóstruðum við upp að yfirvaraskeggin okkar og aðrar múnderingar væru aðeins til gamans gerðar.

Á felgunni í hröðum spíral niður á við.

Allt einu vorum við orðnir sniðugustu litlu karlarnir (manneskjurnar, lifandi manneskjur) á svæðinu og kepptist fólkið við að mæra okkur og dásama uppatækjasemi okkar og fyndni. Nú vorum það við sem höfðum orðið. Þegar hjer var komið við sögu lágu 2 bjórflöskur í valnum. Því fyndnari sem maður er því þyrstari verður maður. Það segir sig bara sjálft. Því drukknari sem maður er, því fyndnari verður maður. Við hljótum þá öll, miðað við þessi gefnu skilyrði, að gera okkur grein fyrir þeim vítahring sem við vorum lentir í.
3 bjórflöskum seinna var ég búinn að dansa sláttuorfið, sótarann og landamæravörðinn, og aðeins seinna hafði ég keypt rótsterka vodkaflösku sem ég hafði ætlað að deila með varðeldinum. Ég gerði það mestmegnis ekki.
Þegar liðið var undir morgun voru flestir farnir frá varðeldinum en ég hafði þó ennþá nokkra dygga áheyrendur í kringum mig. Ég veit það af því ég sé það á þessari mynd:
Ég er bara lítill teketill. Ég vil bara fá að njóta mín eins og ég er.

Á einvherjum tímapunkti hvarf Rjes, án þess þó að ég tæki eftir því. Ég tók hins vegar eftir því þegar það var bankað í öxlina á mér þar sem ég sat við varðeldinn og jós fróðleiksmolum og heilráðum yfir áheyrendur mína. "There is some trouble with your friend!"
Þessi setning vakti samstundis forvitni mína. Ég var leiddur inn í miðja kofaþyrpinguna. Þar heyrðust köll og mannarómur. Þegar að var komið blasti við sixpensari og yfirvaraskegg áföst við mann afar órólegan og reikulann í spori. Sá hafði átt í hrókasamræðum við þorpshöfðingjann og nú þegar sá síðarnefndi var á leið í sæng var sá órólegi ekki á þeim buxunum að hleypa honum hænufet fyrren samræðum þeirra væri lokið að hans hálfu. Áttu þeir þó ekkert sameiginlegt tungumál, eftir minni bestu vitund. Báðir voru þó gjörsamlega á felgunni og líklega hefur það gert þeim kleyft að skilja hvorn annan svona vel.
Ég var nú aldeilis á heimavelli þarna enda ekki í fyrsta skipti sem ég hef verið kallaður til að hafa hemil á fólki með óráði. Eftir að hafa spígsporað í hringi í kringum hinn andsetna Rjes og hvíslað sefandi orðum að honum fjexst hann loks til að hleypa eymingjans þorpshöfðingjanum heim til sín. Hann fjext að lokum til að snúa til hvílu en ekki fyrren hann hafði fengið að láta út úr sjer vel valda romsu af blótsyrðum. Var fúkyrðaflaumurinn svo mikill að gekk hann næstum af sjálfum sjer dauðum. Reyndist því auðvelt að koma örmagna greyinu í koju en var hann þó settur í læsta hliðarlegu til öryggis, ef ske kynni að hann vaknaði upp með hnefana á lofti.
Um það bil þremur tímum síðar vorum við vaktir með þeim upplýsingum að rútan okkar til Irkutsk færi eftir hálftíma. Í sjálfu sér ekkert svo svakaleg tíðindi fyrir utan það að við vorum gersamlega lamaðir af þynnku, öll föt og farangur dreifð um gólfið og í þokkabót hafði einhver óprúttinn aðili læðst inni í herbergið okkar og ælt í sixpensarann hans Rjesar! Ég hrökk upp úr rúminu og hóf strax til við að troða dótinu mínu aftur í bakpokann, fálmandi með skjáflandi höndum eftir gólfinu. "Við náum aldrei þessari rútu!" -vall upp úr mér með hásri og úldinni röddu. "Það er ekkert mál að pakka saman" -sagði Rjes hreykinn, hálfur uppi í sínu rúmi og allur krambúleraður. "Við þurfum bara að taka allt dótið í herberginu og setja það OFAN í töskurnar!" Ég var ekki alveg jafn ánægður með þessa "hugljómun" og hann.

Ég naut mín ekki lengur.

Náðum þó að drusla okkur í rútuna og þurftum að sitja undir háðsglósum frá rússneskum samferðamanni okkar alla leiðina til Irkutsk. Hann var þó skeggbróðir okkar og heimtaði að Rjes fengi sjer vodkaglas til að laga þynnkuna. Leysti hann þrautina með sóma við mikinn fögnuð viðstaddra en því miður án tilætlaðrar líknar. Rútan henti okkur út við hótel í miðbæ Irkutsk um kvöldið. Hófst nú mikið handarpat á götum bæjarins við að veifa til okkar leigubíl þar sem miðasalan kúkur á lestarstöðinni lokaði von bráðar. Loksins náðum við einum og gátum við þá loks farið að anda ljettar. Þessi ljettir stóð í tvær mínútur eða þar til leigubíllinn var stoppaður af lögreglunni. Leigubílstjórinn tók nú til við að draga upp úr hanskahólfinu fjöldann allan af skilríkjum og skírteinum og þegar maður hélt að nóg væri komið dróg hann upp fleiri pappíra í viðbót. Lögreglumaðurinn tók við bunkanum og kiknaði eilítið í hnjánum en reisti sig svo við aftur. Eftir að hafa lesið gaumgæfilega yfir hvern einasta snepil hugsaði hann sig um í smástund og benti svo bílstjóranum á að koma út og fylgja sér. Við trúðum varla eigin augum. Eftir sátum við og pössuðum leigubílinn. Hefðum við verið í ástandi þar sem hver hugsun hefði ekki valdið okkur yfirliði eða óbærilegum sársauka hefðum við vafalaust gefið skít í þetta og gengið út. Í stað þess sátum við í bílnum í hátt í hálftíma, algerlega stjarfir af þynnku.
Þegar við loks komumst á lestarstöðina hafði international-miðasalan lokað -fyrir tuttugu mínútum!
Nú þurftum við nýtt gameplan þar sem við höfðum nú endanlega misst allan sjens á að komast með lestinni beint til Mongóliu frá Irkutsk. Nú þurftum við að redda okkur miðum til Ulan-Ude, sem liggur við landamæri Mongólíu, þaðan sem mögulega var hægt að ná rútu til Ulan-Bataar. Sem betur fer var miðasalan fyrir innlenda miða ennþá opin. Vandamálið var að helvítis mellan (ljót orðbragð, en alls ekki nægilega ljótt) í lúgunni vildi ekki selja okkur miða. Við vorum í réttri lúgu, svo mikið vissum við, en þegar Rjes rjetti henni handskrifaðan miða á rússnesku um hvaða miða við vildum kaupa var svarið: " Njet!" og fjekk hann miðann samstundis aftur gegnum lúguna. Nú var fokið í "Herra sterkt kaffi" og stóð hann sem fastast framan við afgreiðslulúguna á meðan fólkið fyrir aftan hann í röðinni beið óþreyjufullt eftir því að komast að. Ekki nóg með það að hann væri drulluþunnur, svangur, þreyttur heldur hafði hann fundið sixpensarann sinn við hliðina á rúminu sínu um morguninn, útældann eftir einhvern skíthæl!
Rjes og sixpensarinn þegar allt ljek í lyndi.

Hann starði á kerlingarálftina í lúgunni sem hafði upp á sitt litla einsdæmi ákveðið að taka upp á því að afgreiða fólk eftir eigin geðþótta og stóð þar með í vegi fyrir að hann gæti notið sín á einhverjum öðrum stað heldur en skítapleisinu Irkutsk. Þegar hún ljet sem hún sæi hann ekki og byrjaði að afgreiða næsta mann tók hann til við að hamra með vísifingri á miðann og orga: "ULAN-UDE, ULAN-UDE, ULAN-UDE, ULAN-UDE!!!". Að lokum gaf kerlingin sig og afgreiddi helvítis miðana. Á meðan ég fagnaði bölvaði Rjes kerlingunni í sand og ösku og óskaði henni vænnar teskeiðar af Super-AIDS í rassinn.
Við vorum allavega komnir af stað aftur.

Eitt að lokum: Hverjir eru í Svíþjóð og New York sem eru að skoða bloggið mitt? Mig gæti nefnilega vantað nýjan ipod. Minn er orðinn svo rispaður.

Ég er kominn heim / Af Pétri Pálssyni.

2007-07-22T18:15:00.000Z

Eftir að hafa lesið bloggið mitt yfir allsgáður tók ég eftir því að stíllinn á skrifum mínum er kannski einum of ungæðingslegur. Óþroskaður. Sama gildir um myndirnar. Ég mun hér eftir leitast við að leiðrjetta þetta. Ég vil að þegar Pétur Pálsson (almúginn) lesi þetta segi hann með sjálfum sér: "Ég (Pétur Pálsson) væri nú meira en lítið til í að ráðast í svona menningarferðalag um hálfan heiminn." En ekki: "Þetta hefur verið massíft fyllerí."

Þessi breyting verður ekki bara í stíl heldur mun ég, þe. minn innsti kjarni, minn essens, gangast undir mikilvæga transformasjón. Þetta ferli er nú þegar hafið. Þegar ég áttaði mig á því hversu villtur ég var orðinn, fór ég umsvifalaust úr fötunum. Gömlu skítugu fötunum. Ég stóð nakinn yfir fatahrúgunni og virti þau fyrir mér. Hvítir sportsokkar, nankinsbuxur og "ha-ha bolur". "Er þetta GRV?" -sagði ég við sjálfan mig í hæðnistón. Ég tók mér rakvjel í hönd og rakaði af mér ferðahárið, ljet þvínæst sjóðandi vatnið renna óþvingað úr sturtuhausnum og hóf að skrúbba mig sem mest ég mátti. Ég fann óæskilegu hluta persónu minnar leka niður eftir bakinu, niður eftir lærunum, milli tánna og ofan í niðurfallið. Eftir að hafa þurrkað mig vandlega tók ég fram jakkafötin mín. Ég renndi mér í þau áreynslulaust. "Þetta er ég, þetta er GRV!!" -sagði ég stundarhátt. Ég blikkaði sjálfan mig í speglinum og myndaði frethólk með vísi-og þumalfingri og skaut sjálfan mig ítrekað.
Svona langt er ég kominn.

Hjerna er samt mynd af mér að kúka í lest:

Ég er kominn heim.

Ég á fulla flösku af tequila og hef ekkert fyrir stafni.

Hneyksli.

2007-07-13T04:43:00.000Z

Er EKKI byrjad ad syna Transformers heima????

Olamdir og enntha med mottu.

2007-07-09T04:48:00.000Z

Vid erum i Ulan-Ude nuna. Eyddum sidustu thremur dogum a Olkhon eyju a Baikal vatni, dypsta stoduvatni heims. Upphaflega aetludum vid ad taka lest fra Irkutsk til Mongoliu en thar sem thjodhatid Mongola er ad bresta a voru engir lestarmidar eftir. Vid tokum thvi lestina til Ulan-Ude i stadinn og forum svo hjedan med rutu til mongoliu snemma i fyrramalid. Sidasta kvoldid okkar a Olkhon eyju tokum vid allhressilega a thvi og vorum algerlega a felgunni. Eftirkostin eru 2ja daga massif thynnka. Thessu verda gerd betri skil sidar. Vid erum frekar helladir i dag en svona litum vid ut i gaer:

Eg aetla ad fara hratt yfir ferdasoguna fra sidustu faerslu.

24. juni renndum vid i hlad i Kiev. Akvadum ad taka metroinn nidur ad hotelinu, sem stadsett var alveg i nafla borgarinnar, a hinu utur-blingada Maydan torgi. Vid urdum hins vegar vidskila thegar eg tok upp a thvi ad aeda utur metronum (reyndar a rjettum stad) en Rjes vard eftir. Thegar eg leit vid sa eg metroinn sigla burt og Rjes reyndi ad gefa mjer leidbeingingar um ad halda kyrru fyrir. Thaer foru hins vegar fyrir ofan gard og nedan hja mjer thar sem eg hjelt ad hann vaeri ad benda mjer a ad koma a naestu stoppistod. Eg for thvi a naestu stod a medan hann tok metroinn til baka. Vid eyddum thess vegna meirihluta fyrsta kvoldsins okkar i Kiev nedanjardar, vid ad farast a mis. A e-um timapunkti gafumst vid badir upp. Eg tok leigubil a hotelid (2 minutur) en Rjes fjekk eina af hinum fjolmorgu gydjum Kiev til ad escortera sjer til hotelsins. Thad reyndist ganga brosulega thar sem hann vissi ekki nafnid a hotelinu og eg var med lonely planet bokina. Vid komum tho i lobbyid a sama tima. Daginn eftir forum vid ad hitta Samma, ferdafjelaga okkar til Chernobyl. Hann er a russnesku namskeidi i Kiev og for med okkur i turismus um borgina. I theirri excursion fengum vid a ad lita gellu-floruna i Kiev. Eg hef aldrei sjed annad eins af fallegu kvenfolki! Auk thess ad lata tungurnar lafa yfir kvenfolkinu skodudum vid aevafornt nedanjardar klaustur, katakombur og fineri. (Eg nenni ekki ad skrifa um hvert einasta smaatridi, rop og prump nuna vegna thessarar episku thynnku). Daginn eftir forum vid svo i Chernobyl turinn. Fengum hadegismat, thri-rjettadan og fineri i hofudstodvum Chernobylraduneytisins adur en lagt var af stad inna innnri svaedin. Turinn olli okkur svolitlum vonbrigdum thar sem miklum tima var eytt litid ahugaverdum stodum, ss plan med nokkrum geislavirkum skriddrekum, lon med nokkrum rydgandi drattarbatum oth. Minnstan tima fengum vid vid langahugaverdustu stadina ss verid sjalft og borgina Prypyat, sem lagdist i eydi eftir kjarnorkuslysid. Their stadir voru mjog ahrifamiklir. Thvi naest forum vid i heimsokn til 2ja gamalla kvenna sem bua uthb 20-30 km fra svaedinu. Budu thaer okkur upp a heimabruggad vodka sem var abyggilega nalaegt 70% styrkleika en samt drullugott! Vid komum svo aftur til Kiev og tokum lestina til Moskvu.
Eftir testofu-svefnleysid akvadum vid ad kaupa mida i 2ja manna klefa og i thetta skiptid vorum vid 2 en ekki 3 saman i klefa. Mikid flottari lest og leit klefinn ut eins og forseta svita samanborid vid helvitis testofuna. Vorum vaktir af Ukrainsku landamaeravorslunni og thar sem eg sat uppi i kojunni, thjakadur af svefndrunga fann eg hvernig augu landamaeravardarins hvesstu a mig i svolitla stund. Allt i einu fattadi eg ad eg hafdi gleymt ad taka svefngrimuna af enninu a mjer. Madurinn gersamlega gapti a mig med musaskinnid a enninu og fannst thad ekki litid fyndid thegar eg attadi mig og reif thad af hausnum a mjer. Thetta hefdi ekki thott snidugt Russa megin.
Komum svo til Moskvu thann 27. og forum strax i turismus um rauda torgid og fineri. Rjes var hins vegar kominn med e-a pest thannig ad hann var frekar tussulegur sidustu dagana i Moskvu. Nadum tho ad sja Lenin, fara inn i Kreml, GUM-verslunarmidstodina og raka allt skeggid okkar af nema thad sem var ofanvarar. Saum ljotasta minnismerki i heimi, minnismerkid um Pjetur mikla. Thad er vidbjodur. Annars vorum vid mest i thvi ad slappa af, drekka bjor og eta.

Rjes keypti sjer sixpensara svo hann gati litid enn asnalegri ut med mottuna sina og fordast thau hrop og koll a gotum uti sem fylgdi thvi ad lita ut eins og powerpoint-kallinn (sja clipart i tolvunni thinni....nuna.) Eg keypti mjer forlata hatt, eftir beidni sem barst i gegnum kommentakerfid.

Moskva er tho alls ekki odyr borg, og ekki haegt ad sleikja naerri thvi jafn mikid utum og a odrum stodum ferdalagsins hingad til. Vid akvadum eftir talsverdar (en tho frekar lettvaegar paelingar) ad fara naest til Yekaterinburg, sem er vid raetur Uralfjalla, vid landamaeri Evropu og Asiu. Fyrst thurftum vid tho ad fara i gegnum svipugongin sem lestarmidasolur i Russlandi eru. Fyrsta andlega hydingin af nokkrum i vidbot. Thegar inn var komid blostu vid rumlega 50 afgreidslulugur, sennilega hver med sitt hlutverk og vid hofdum gleymt leidbeiningunum a hostelinu. Vid tok endalaus hringavitleysis endaleysa thar sem hver lugukellingin a faetur annarri kepptist vid ad senda okkur upp um haed, nidur aftur, i adra lugu osfrv. Vid vorum ordnir otrulega pirradur og eg sjalfur var buinn ad gefast upp. Loksins rombudum vid inn i eitthvad herbergi med mynd af lestarleidinni sem vid vildum fara. Thar nadum vid ad kaupa e-a mida til Yekaterinburg. Vid borgudum tho talsvert mikid fyrir midana, en okkur var sama, vid vildum bara fa EINHVERJA MIDA. Kom a daginn ad their voru med e-i express lest, med nyjum klefum og innifoldu faedi. Med okkur i klefa voru tveir russar, annar theirra taladi ekki ensku en hinn gat talad svolitid. Sa reyndist vera Major i russneska hernum og hafdi mikinn ahuga ad vita hvort vid vaerum a moti hnattvaedingu, hvort rikisstjornin okkar styddi Bandarikin ofl. Finn gaur. I lestinni breyttum vid hins vegar planinu okkar (ef thad var til eitthvad sem hjet plan yfir hofud) og vorum nu komnir a tha skodun ad thad hefdu verid mistok hja okkur ad fara ekki bara beint til Irkutsk og tha til Olkhon eyju (sem var adur ekki inni i myndinni). Keyptum thvi mida med lest til Irkutsk sem faeri kvoldid eftir. Forum a faetur um morguninn (13 ad stadartima) og akvadum ad reyna nu ad hringja og redda hinu og thessu i gegnum ferdaskrifstofu sem atti ad sja okkur fyrir midum til mongoliu.

Forum nidur i lobby. Thar voru bara kortasimar. Deskid seldi ekki simakort og vissi ekki hvar thau voru seld. Vildu ekki leyfa okkur ad hringja, thott vid bydum theim rublur og allt. Forum tha og aetludum ad leita okkur ad sjoppu sem seldi svona kort. Svona kioskur selja nu alltaf simakort og straetomida og svona banal hluti, er thad ekki...?

NEI!

Vid forum naestum thvi i allar sjoppurnar a adalgotunni, a posthusid, i simabud en allt kom fyrir ekki. THAD VEIT ENGINN I OLLU RUSSLANDI HVAR MADUR KAUPIR SIMAKORT!!! Vid gafumst upp, hundsvekktir, ogedslega pirradir og svitablautir i 30 stiga mollunni uti. Og svangir og edru i thokkabot. Vid nenntum thvi omogulega ad fara i e-a frekar skodunartura tharna i borg en sem nam 2 adalgotum baejarins. Eftir nokkra bjora akvadum vid tho ad thessi reynsla okkar af Yekaterinburg maetti ekki skilja eftir surt bragd af ferdinni og hofumst vid tha handa vid ad falsa godar minningar fra henni:

Um kvoldid tokum vid svo lestina til Irkutsk og vonudum ad fleiri vonbrigdi bidu okkar ekki thar.

Eg er hluti af thessu eina prosenti jardarbua sem getur virkilega sleikt utum!

2007-06-29T21:59:00.000Z

godri og heilbrigdri stund a fronsku kreperi-i.

Rjes fjekk lika ad gera fyndid V I D E O. Reyndar akut fyndid.

Svo er annad video a kaffisterkt fra chernobyl...

Og meiri upprifjun...

2007-06-29T15:20:00.000Z

23. juni forum vid af stad med naeturlestini fra Budapest til Kiev. Vid attum pantad plass i 2ja manna svefnklefa. Naeturlestin reyndist samanstanda af langri rod (lest) af brotajarni og i stad svefnklefa fengum vid ad sofa i 40 ara gamalli sovjeskri testofu, allri med original teppum og innrjettingum.

Fukkalykt fylgdi med i kaupbaeti og hitastigid i testofunni var farid ad nalgast 50 gradur. Jaeja, paeja sogdum vid. Eins gott ad vid getum drukkid thennan eymdarklefa ur minningunni med ollum thessum bjor sem vid tokum med okkur (thad eru engar gaesalappir a thessari tolvu, jeg skil thetta ekki...).
Vid tokum ospart til drykkju og bratt var thettta barasta agaetis plass, thessi testofa. Vorum vid ordnir thad anaegdir (og thegar eg segi anaegdir tha meina eg drukknir) ad vid tokum til vid ad lauga okkur upp ur vaskinum i testofunni, svitinn og hitinn tharna inni var einfaldlega kominn ut fyrir oll mork.

Rjes situr hjer keikur, en tho kofsveittur i testofunni.

Eftir friskandi sokka-bad og volgan bjor hrokk loft-skilyrdingin loks i gang og vid gatum farid ad haga okkur eins og almennilegir menn ad nyju. Menn sem thvo sjer ekki med sokkunum sinum upp ur lestarklefavoskum. Babb kom tho i batinn thegar bankad var a klefahurdina okkar. Vid blasti taningsstrakur, otalandi a neitt nema ukrainsku og virtist i ofanalag ekki vera almennilega i ronni med thau aumu orlog ad thurfa ad eyda nottinni med tveimur krunurokudum og fulskeggjudum sokkabodurum i sovjeskri testofu. Potemkin litli kom sjer tho ad lokum fyrir i sinni koju og las Harry potter og lykur hans thaetti i sogunni hjer med.Ferskir og fullir eftir dyrindis sokkabad.

Litid vard okkur svefnsamt um nottina thar sem ylfradi og brakadi, lykt og kafbatur sem kominn vaeri langt yfir thau dyptarmork sem skapari hans hefdi sett. Bjorinn, musaskinnid og ipodinn nadu tho ad draga mig i land, kom thar sjerstaklega vel ad notum hljodbokin Brave new world i lesningu Michael York (hann ljek Basil Exposition i Austin Powers krakkar!). Hef eg og notast vid krafta herra York thegar erftitt er ad festa svefn.

Jeg mun svo gera Kiev og Chernobyl skil i naesta kapitula.
Thetta hefur verid Gauti Rafn Vilbergsson.

Rakadi mig!

2007-06-27T19:19:00.000Z

Vid erum komnir til Moskvu.

Loksins kominn i tolvu thar sem haegt (Djofull elska eg Kiev) er ad tengjast USB. Erum a frekar nettu hosteli, forum a rauda torgid i dag og sleiktum utum og bla bla bla...
Hjer kemur svo summering a thvi sem a daga okkar hefur drifid. (Kiev er besta borg i heimi).

26. Juni.

Thessi dagur for adallega i utsofelsi og nidurpakkningar a utanyfirgarmentum og alengum vidlegu bunadi. Thetta tok allt saman frekar langan tima af thvi thad var til slatti af afgangsbjor i isskapnum fra kvoldinu adur.
Forum samt a Sviss-ekta veitingastad i Zurich i Sviss. Thar nutum vid Andres, Begga og Fjola (grunnskolavinnkona Beggu sem er i Zurich (i Sviss) til ad gera verkefni um hvernig ma fa sem mest utur myndgreiningu a spitolum og sjukrastofnunum)fjelagsskapar hvers annars og baettist svo i hopinn thjonninn/eigandinn sem for hamforum i alls kyns... hlutum.
Eftir matinn roltu thaer svo med okkur ut a lestarstod thar sem naeturlestin til budapest beid okkar. Adur hofdum vei tho fengid veglegar kvedjugjafir i formi forlata svefngrima. Thaer komu ad godum notum og vid frekari sogu sidar.

Komum til Budapest um morguninn 23. juni. Forum og fengum okkur dyrindis nautasteikur fyrir 1500 ISK. Djofull er gedveikt ad vera hvitur vesturlandabui- YEAH!
Hofdum takmarkadan tima til ad skoda borgina almennilega en skodudum sk. Castle Hill, sem er eitthvad svona virkis apparat sem vid vorum kannski of drukknir og threyttir til ad nenna ad skoda eitthvad mikid thannig ad vid skelltum okkur bara i marsipan safnid thar!

L A M E

Thad var ein ogedslega stor terta til synis thar (af ymsum utstillingum) og tok eg eftirfarandi mynd af uppskriftinni af henni af thvi mjer fannst hun innihalda soldid sem mjer fannst ogedslega fyndid (jeg var buinn med nokkra bjora (Kiev er gedveik!!)). 34 kg af naestum thvi e-u sem hljomar eins og kukur.
Svo er hjer onnur mynd fra marsipan safninu sem synir strumpana vera ad tilbidja kjartan galdrakall.
Andrjesi vard svo um thessa utstillingu ad hann aeldi a golfid rjett i thann mund sem feitur bandarikjamadur atti leid hja. Sa hafdi varla lokid vid ad segja HI, HOW ARRRRE YOU fyrren hann rann i aelunni og skalladi glerburid med strumpautstillingunni svo allt for i golfid. Tha toku samferdamenn hans til vid ad sopa saman glerbrotunum og borda marsipan strumpana, suma thakta aelu, til ad reyna... nei, thetta gerdist ekki. Kjanaprik! Aeji...Knuz...hae saetust. Thad semsagt var ekkert merkilegt sem vid gerdum i Budapest. Budapest ma samt eiga eitt. Thott vid hofdum ekki skodad mikid thar eda gert nokkud annad en ad eta og drekka bjor, tha eru stelpurnar i Budapest mjooooog. Sjerstaklega a sumrin thegar thaer fara i stuttu, stuttu pilsin sin og leyfa okkur hvitu vesturevropumonnunum ad gona og sleikja utum. Eftir 7 tima drykkju-spassitur um borgina forum vid svo i adra naeturlest til Kiev (Y E A H !).

Vardandi myndir, tha liggur thad i hlutarins edli ad thar sem vid erum ju bara tveir ad ferdast saman, ad annar okkar taki myndir af hinum og ofugt. Ergo, eg a bara mydnir af Rjesi, og hann myndir af mjer. Hans myndir eru hins vegar a e-u faranlegu formati thannig ad eg er med takmarkad urval hjer. Betri myndir koma a myndasidunni sem e-n timann verdur stofnud.

Maeli svo med kaffisterkt, thar keumur bratt ytarlegri frasogn asamt ymsum smarjettum, ss V I D E O !

Síðasti dagurinn í Zürich.

2007-06-22T10:07:00.000Z

Fórum í gær á sýningu á propsi og dóti úr öllum Kubrick myndunum. Það munaði litlu að ég hefði þorað að láta taka mynd af mjer sitjandi á einum leikmunanna, veifandi og fagnandi en engan hafði ég kábojhattinn. Það var og bannað að taka myndir þarna. Stalst þó til að taka nokkrar.

HAL-9000 var mikil prýði og sýningunni til sóma.

Forláta hjálmur. Á myndinni má sjá að hann unir sjer ekki fyrir kæti.

"United states astronautics agency"

Planið í dag er að ganga frá lausum endum, kaupa teip, moskítónet ofl. Förum út að borða með Beggu og Fjólu. Svo er það lestin kl 22, lendum í Budapest í fyrramálið og eyðum þar einum skrifstofudegi eða rúmlega það.
Ég er ekki búinn að raka mig í 9 daga. Intense!!!

2007-06-21T15:48:00.000Z

Free counter

Gærkvöldið og vísbendingar í morgunsárið.

2007-06-21T10:07:00.000Z

Í gær fórum við í leiðangur í T E C H N O P A R K hjer í Zürich til að sækja myndavjelina sem ég hafði pantað (fullur)á netinu kvöldið áður.
T E C H N O P A R K hljómar 200X meira spennandi en það er í raun og veru. Engin vjelmenni, ekkert fólk í álklæðnaði að sjá og svo það sem olli mestu vonbrigðunum: EKKERT TECHNO! Meðfylgjandi mynd sýnir mig á T E C H N O P A R K að láta eins og bölvaður cyborg.

Fórum svo til Zug að ná í portrettlinsu á vjelina hans Rjesar og nýttum tækifærið til að kaupa okkur næstum því eins föt í H&M. Ég á allavega tvennar kvartbuxur núna sem ættu að koma í stað hinna óeffectívu kábojbuxna sem ég tók með mjer.
Gærkvöldið var svo að mestu endurtekning á kvöldinu áður. Bara aðeins meiri bjór.

Röntgenstrasse! Fyllidefekt á myndinni.

Svo upplifði ég almenningssímaklefa. Þeir gefa frá sjer serenerandi hljóð, eiginlega svona "tjúí-sæló-alommaoffaljó" þegar maður opnar og lokar hurðinni. Skemmtilegt.

Fórum svo og löptum bjór á Hooters. Þar fjekk ég vísbendingu. Elti hana inn og út af allskonar krám hjer í borg.
Ég er ekki búinn að raka mig í 8 daga.

Ég ældi samt ekki.

2007-06-19T21:51:00.000Z

Fórum og fengum okkur bjór. Og bjór. Og bjór. Svo horfðum við á bjór. Drukkum hann og fórum á þungarokksbar til að hlusta á cock-rock og drekka bjór. Þegar inn var komið var verið að spila bítlana. Við hváðum og spurðum hvort þeir ættu ekki til eitthvað harðara en tjeða bítilla. "Heldur en ekki betur!" -rumdu þeir barþjenustu menn og spiluðu fyrir okkur Bitilla lag eftir Harrison í stað McCartneys.

Svo er hjer eitt V.I.D.E.O af mjer í Zürich (NB ekki kvartbuksum) að ekki-airwalka. Ég þorði ekki að airwalka í miðri Zürich. Ég er heigull og engum til sóma. KNÚZ :)

Kominn til Zürich...ekki í þurrum fötum

2007-06-19T16:13:00.000Z

Ég var sóttur á aðallestarstöðina í Zürich kl 16:42 að staðartíma í dag. Það setti samt strik í reikninginn að ég fór ekki úr lestinni á þeirri stöð.
Ég hafði farið úr lestinni 2 lestarstöðvum frá.
Ég var því búinn að hringja í Rjes og láta hann hlaupa á mili lestarpalla og hæða í dágóðan tíma áður en ég fattaði að hann væri á rjettum stað en ég væri... á órjettum....stað.
Rjes fann mig þó á endanum og skaut tappa úr kampavínsflösku ( 200 ISK) í tilefni komu minnar.
Spólum aðeins til baka.
Lenti í Friedrichshafen í dag í 26 stiga hita. Þá fjekk ég svita dropa í handarkrikann. Ég reyndi að vinna mig í gegnum svona sjáflsafgreiðslu box fyrir lestarmiða og meðan ég stóð og klóraði á mér skallann í hitanum fór svitinn að leka niður hálsinn á mjer.
Tók leigubíl á lestarstöðina. Hitinn í bílnum var svakalegur. Sviti á baki og við spöng og undir penisskafti (ég bið afa og ömmu afsökunar á orðbragðinu en þó ekki á mannslíkamanum, það er ekki mitt að biðjast afsökunar á honum). Keypti miða og fór niður á strönd þar sem ég drap tímann fram að brottför með lestinni til Zürich. Sviti á maga og hnésbót.
Ég svitnaði ekkert í lestinni en þegar ég kom loksins út á (röngu) lestarstöðinni í Zürich þá fóru tjeðir svitablettir tengjast hverjir öðrum. Ergo: Ég er, akkúrat núna (samt 2 tímum á undan þjer) rennblautur af svita.
Annað merkilegt sem gerðist í dag:
-Eldri kona mændi á mig í lestinni þar sem hún var að stelast í betra sæti en hún hafði keypt. "Ekki kjafta frá mér" - gæti hún hafa sagt.
-To be announced.

Þá byrjar það...

2007-06-18T23:06:00.000Z

Ég er búinn að vera að pakka niður í allan dag. Mér finnast upptalningarblogg langskemmtilegust og þess vegna tek ég með mér:

14 sokkapör
8 nærbuxur
5 boli
húfu
Kenny G ´91 world tour peysuna mína
Vindjakka
Ipóðu
Hleðslutæki
síma
Góða skapið :) Knúz, hæ skvís, hva segist? :) :-)
Erythromycin 40 X 250mg hylki
Parkódín 12 X 500mg
Paratabs 12 X 500mg
Histasín
Excedrin 500mg (hellingur)
Saumur 4.0 Nylon, 45cm, svartur, með cutting nál
Steristrip
Deodorant
Rakvjel gillette fusion POWER
Handklæði
Handbækur X 3
Vegabrjef

Ég fer nú ekki að telja meira upp í bili af því það verður að vera eitthvað fútt í færslunni sem kemur þegar ég tek uppúr töxunum mínum.
Kl 7 í fyrramálið flýg ég til Friedrichshafen og lendi þar að staðartíma en Friedrichshafen tók einmitt upp staðartíma stuttu eftir að járntjaldið fjell ´91. Þá var Kenny G einmitt í heimstúr og mun ég skrýðast peysu merktum honum á völdum stöðum á ferðalaginu.
Ég hætti að raka mig miðvikudaginn 13. júní.
Allavega, frá Friedrichshafen fer ég til Friedrichshafen hafen og tek lest og ferju yfir Bodensee (e-að vatn allavega) og áfram til Zürich í Sviss. Þar mun Rjes taka á móti mjer og mun ÞJÓNUSTA mig með því að fylgja mjer til HEIMILIS síns og Beggu, heitkonu hans. Hún mun einmitt taka á móti mér með brosi á vör með grillaðar kjúklingabringur í lófunum sem hún mun leggja, á Svissneskan máta, yfir þreytt og ferðalúið andlit mitt. Þegar ég hef jafnað mig á þeim talsverða sársauka sem þetta mun valda munum við svo setjast til borðs og snæða tjeðar bringur.

Þangað til næsta færsla lítur dagsins ljós (það gæti verið þónokkuð langur tími) ætla ég að skilja eftir lítið vídjó sem ég gerði núna fyrir hálftíma með símanum mínum.
GEÐVEIKT!